Het is dinsdag een fantastische dag voor de 31-jarige Amerikaanse honkballer Adam Greenberg. In de wedstrijd tegen de New York Mets zal hij aan slag komen voor de Miami Marlins, die hem een contract voor één dag hebben aangeboden. 

Door Mart Smeets

De actie zal door elk Amerikaans televisiestation uitgezonden worden, ongeacht het resultaat. Greenberg zal misschien de bal raken, hij zal misschien uit gaan, maar hij is, voor heel Amerika, een kleine held.

We gaan terug naar 9 juli 2005. In de negende inning van de wedstrijd tussen de Chicago Cubs en de Marlins komt de rookie aan slag. Het is zijn allereerste optreden bij de echte profs, zijn allereerste plate appearance. De jonge vent van de Cubs, die linkshandig is, staat klaar en kijkt naar Valerio de los Santos, een linkshandige werper.

De bal verlaat de hand van de pitcher en het volgende moment horen de mensen in het Sun Life stadion in Miami een hard, krakend geluid en valt Greenberg neer. Hij grijpt naar de achterkant van zijn hoofd en blijft liggen.

Muisstil

In het stadion wordt het muisstil; iedereen begrijpt dat dit een serieuze zaak is. De televisieherhalingen laten zien hoe de met 92 mijl per uur gegooide bal Greenberg achterop zijn hoofd raakt, precies onder de helm.

Greenberg gaat staan en wordt, langzaam lopend, naar de dug-out geleid. Voor hem komt pinch runner Carlos Zambrano op het eerste honk te staan.

Greenberg reist voorzichtig met zijn Cubs verder, maar kan niet spelen. Doktoren laten hem eerst een week bijkomen, maar dan beginnen de echte pijnen. Als Greenberg bukt of zijn hoofd beweegt, schieten stekende pijnen door zijn hoofd.

Hij moet speciale tests ondergaan en krijgt de aanbeveling zichzelf aan te leren ‘zittend te gaan slapen’, hetgeen hij doet. Een jaar lang doet hij er alles aan om van de hoofdpijnen af te komen; pillen, therapieën, bestralingen, ziekenhuis in, kliniek uit.

Dan probeert hij weer te gaan honkballen en verslijt een resem aan ploegen. Hij is zijn scherpte kwijt en bij de hoogste profs komt hij niet meer.

Matglas

Toch geeft de man niet op. Hij doet er alles aan terug op niveau te komen, maar ergens werkt er iets niet meer. Hij is het zicht op de bal kwijt als hij aan slag staat, net alsof hij door matglas kijkt.

Hij speelt voor de kleine ploegen van de Dodgers, de Kansas City Royals en komt uit in de Independent League; de achtertuin van het georganiseerde honkbal. De Bridgeport Bluefish nemen hem op en er komt een wedstrijd dat hij weer tegenover werper De los Santos komt te staan. De twee praten even voor en na de wedstrijd. Greenberg slaat overigens een honkslag. De los Santos lacht.

De minor-league ploegen komen en gaan: de Jacksonville Suns, de Wichita Wranglers, de Omaha Royals, de Arkansas Travellers, een klein contract bij de Angels, een nog kleiner contract bij de Reds.

Het einde van de tunnel wordt zichtbaar voor Greenberg. Hij wordt door de Israëlische nationale ploeg geselecteerd (hij is een Amerikaanse, joodse jongen, maar honkballers van joodse komaf mogen voor Israël spelen) voor wedstrijden die tellen als kwalificatie voor de World Baseball Classic. Greenberg komt eenmaal aan slag en krijgt vier wijd.

Mooi gebaar

Op het moment dat hij besluit dat zijn moeilijke reis door de honkbalwereld ten einde is gekomen en hij een vak moet gaan uitoefenen, krijgt hij telefoon van de Marlins. President David Samson nodigt Greenberg uit voor een wedstrijd; een mooi gebaar. Tegen de Mets, op dinsdagavond 2 oktober.

De twee spreken af dat zijn ‘salaris’ voor die ene wedstrijd naar een goed doel gaat; een stichting die hersenletsel onderzoekt. Greenberg is blij. Hij krijgt, zeven jaar na zijn verschrikkelijke eerste optreden in de Big Leagues, zijn tweede kans.

Hij zal zeker opgesteld worden en hij zal zeker aan slag komen, dat is de afspraak. De Marlins zijn blij iets terug te kunnen doen voor de man die zijn loopbaan op zo’n trieste manier gekortwiekt zag.

Overigens heeft ESPN een hemeltergend mooie documentaire over het leven van Greenberg gemaakt. Regisseur/filmmaker Matt Liston tekent ervoor. Honkballiefhebbers raad ik aan woensdagochtend naar de site van ESPN te gaan om daar te kijken naar wat Greenberg aan slag heeft gedaan.

De coach van de Marlins heeft gezegd: “Als hij de bal raakt, mag hij blijven staan, als hij uit gaat, wissel ik hem.” De reactie van het publiek kan je nu al raden. S.O. staat voor standing ovation.