SEOUL - Sinds de memorabele WK allround kijken de hondstrouwe schaatsvolgers met spanning uit naar de mondiale afstandskampioenschappen in Seoul. Vanaf vrijdag zal vooral de strijd tussen de Nederlandse en Amerikaanse mannen de aandacht trekken. Wat is het geheim van de rappe Amerikaan op schaatsen?

Het gejuich in een kolkend Thialf verstomde plots. Chad Hedrick, die zojuist zijn WB-race over vijf kilometer had verloren van Carl Verheijen, schopte uit pure frustratie een knuffelbeertje dwars doormidden. "Wat een slechte verliezer", riepen sommige fans twee weken geleden. Maar volgens coach Bart Schouten was die actie juist typerend voor een groot winnaar.

Salt Lake City

Schouten is al jaren werkzaam in Salt Lake City, waar hij een groep buitenlandse rijders naar een hoger niveau tilt. De coach leidde in 2002 Derek Parra naar olympisch goud. "Toen Hedrick tegen dat beertje schopte, kwam de ruwe Texaan bij hem naar boven", zegt Schouten. "Hij kan gewoon niet tegen verlies. Dat is geen typisch kenmerk van Amerikanen, maar van winnaars. Zo gaat dat ook bij Julie Glass (Amerikaanse schaatsster uit zijn trainingsgroep, red.). Die heeft nog nooit een race afgesloten zonder frustratie. En nee, met zulke mensen is het niet altijd makkelijk werken."

Allround

Uit de mond van de huidige trainer van de allroundwereldkampioen, Tom Cushman, zal echter geen onvertogen woord komen. De bondscoach geniet nog steeds van het succes van zijn pupillen Hedrick en Shani Davis (2e op WK allround). "Ik heb ze erop gewezen dat je traint om wedstrijden te winnen", zegt Cushman in een poging de opmerkelijke progressie te verklaren.

"Dus, wanneer je aan de start staat - wat er ook gebeurt - ga je voor de zege. Niet zeggen: 'Oh, vandaag voel ik me niet zo lekker'. Of: 'Poeh, mijn schaatsen voelen niet zo goed aan'. Je gaat naar de startlijn en je doet er alles aan om te winnen."

Vandaar dat de kopman van de Amerikaanse ploeg, die in Seoul op de vijf kilometer een kanshebber op de wereldtitel is, zeer chagrijning was toen hij door Verheijen op de 5000 meter werd verslagen. Een half uur nadat hij met een vlijmscherpe schaats een knuffelbeertje van het ijs had geschopt, was Hedrick nog steeds boos. "Verheijen reed een slimme race", sprak de 26-jarige Texaan nadat de TVM'er uit zijn rug was gedemarreerd.

Snelheid

"Dat is nieuw voor me. Ik ben gewend om een constante snelheid te rijden. Of ik meer leer van een nederlaag dan van een overwinning? Ben je gek. Ik wil altijd winnen. Elke wedstrijd."

Maar hoe kunnen de successen van de Amerikaanse ploeg dan verklaard worden? Na lang piekeren komt Schouten met een mogelijke aanwijzing. "De Amerikanen kunnen als geen ander pieken. Ze kunnen ongelooflijk naar een wedstrijd toeleven. Presteren op het moment dat 't moet. Op een WK afstanden had Amerika nog nooit acht medailles behaald. Maar op de Olympische Spelen, waar hetzelfde aantal wedstrijden wordt gehouden, gebeurt dat wel. Pats, dan staan ze er. Ze maken het waar."

WK afstanden

Voor de Amerikanen is de komende WK afstanden een belangrijke graadmeter. Ze zien het evenement als een 'mini-Spelen'. Een testcase voor Turijn 2006. Volgens de Nederlandse coach was de WK allround slechts "een leuke bijzaak" voor Hedrick: "De 5000 meter in Seoul. Die wil-ie winnen." De wereldkampioen beaamt dat: "Al zijn de Winterspelen van 2006 het allerbelangrijkste, ik werk nu hard om dan mijn doel te bereiken: Olympisch goud winnen."