De columniste van de Engelse tabloid Daily Mail noemt Marianne Vos 'some bitch from Holland'. Ik lees het en zit meteen op de kast. Some bitch from Holland? 

Door Diana Kuip

Ik denk dat ik inmiddels zeven keer de laatste paar kilometers van Mariannes gouden race heb gekeken, en krijg er geen genoeg van.

Alles is schitterend. Hoe ze kijkt en calculeert, precies het juiste moment afwacht om ineens te ontsnappen en zich met dat frêle lichaampje te pletter te sprinten. En het mooiste; de eindstreep, de armen in de lucht en die mond. Die grote, huilende mond.

Dat het zo beeldschoon is, komt ook door de regen. Regen maakt elke sportfinale mooier vind ik. Niet alleen omdat een doorweekte overwinning spectaculair oogt, maar ook omdat het sportief gewoon wat toevoegt. In de regen excelleren de sporters met de beste techniek en de sterkste concentratie. Regen scheidt het kaf van het koren.

Behalve bij tennis dan, dat wordt stilgelegd.

Formule 1

Formule 1 is een goed voorbeeld. Zeker bij een sport waarvan wordt gezegd dat de coureur met de beste auto altijd wint, kun je eigenlijk alleen maar hópen dat het gaat regenen. Een sporter als Michael Schumacher pakt op dat moment zijn kans. Hoe gladder het parcours en hoe belabberder het zicht; des te groter zijn voorsprong.

Tijdens één van mijn favoriete sportmomenten ooit, regent het ook. Als Edwin van der Sar tijdens de Champions League-finale van 2008 de penalty van Nicolas Anelka stopt.

Vooral het beeld na de redding is magisch. De paar seconden dat Van der Sar in zijn eentje juicht. Zijn teamgenoten moeten dan nog vanaf de middenlijn naar hem toe sprinten, maar tot dat moment staat hij alleen. Zoals keepers eigenlijk altijd alleen staan.

Schreeuwend, twee handen in de lucht, superieur en in de stromende regen. Zo mooi.

Bitch

De finish van Marianne komt qua schoonheid dichtbij. En daarnaast is dit meisje een koningin. Maakt me niet uit dat ze woensdag een off-day had. Ze is de beste van de wereld. Drie weken geleden won ze de Giro d'Italia voor vrouwen onder toeziend oog van ongeveer eh… nul Nederlanders.

Omdat vrouwenwielrennen hier niet wordt uitgezonden. Maar nu is dat anders. Miljoenen zagen deze rit. Ze heeft het wereldpodium dat ze verdient. Marianne rules.

Daarom zit ik op de kast. Bitch from Holland. Hallo?

Ik snap dat de column van de Britse Jan Moir satire is, en ik snap ook haar frustratie omdat Engeland op dat moment nog geen gouden medaille had behaald. Omdat Cavendish niet naar behoren presteerde, en omdat de Britse Lizzie Armitstead in de laatste meters door onze Marianne naar de puinpoeier werd gefietst.

Maar toch wil ik graag iets tegen haar zeggen. Van columniste tot columniste:

Some bitch from Holland?

Oké, laat maar.
Ik houd het sportief.