Het Britse volkslied zat al in de taperecorder. De vlag lag klaar. De kranten van de volgende dag waren al gedrukt, de bookmakers hadden de gokkers al uitbetaald, de prime minister had het gelukstelegram al verzonden en het Engelse publiek was de overwinning van Mark Cavendish al aan het vieren in de dichtstbijzijnde pub. 

Het kón niet misgaan.

De wetenschappers van de Britse ploeg hadden alles - maar dan ook álles - berekend.

Van de wind en de heuveltjes tot de luchtvochtigheid en het humeur van mevrouw Cavendish - alle mogelijke factoren hadden ze in een formule gegoten die zo ingewikkeld was dat je minimaal een doctoraat aan Oxford moest hebben om 'm te begrijpen.

Voor niet-wiskundigen kwam het ongeveer op het volgende neer:

a² × b² × Cav² = goud

De andere 139 renners op de startlijst deden mee voor spek en bonen. Engeland fietste tegen de rest van de wereld en de uitslag stond al vast. Net als bij het WK van vorig jaar, net als in de Tour de France. Verzet was zinloos.

Weerstandspiek

De Britten hebben wielrennen veranderd in wetenschap. De koers wordt ontleed in Watts, calorieën en weerstandscoëfficienten.

Een demarrage is geen demarrage, maar een wattageverhoging. Een slok uit je bidon is geen slok uit je bidon, maar een hydratatiemoment. Een berg is geen berg, maar een weerstandspiek. Wielrennen is geen wielrennen, maar wiskunde.

Het is hartstikke knap wat ze doen, maar ze vermoorden de koers met hun rekenmachines. Qua kijksport is het slaapverwekkend: een koers met de Britten aan het roer is ongeveer net zo enerverend als het dorpsplein van Emmeloord op een druilerige dinsdagmorgen. Ze controleren, ze controleren, ze controleren, ze contrzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

Het moest afgelopen zaterdag weer zo'n slaaprace worden. De beste tijdrijders van de wereld op kop van het peloton, de beste sprinter van de wereld in het wiel, en een kansloze Bulgaar in de aanval. Ronde na ronde na ronde zouden we naar die ploeterende Dmitri Groebabibokovski kijken, wetend hoe het zou eindigen: met Cavendish en een gouden medaille. Zo was het namelijk uitgerekend.

Huursoldaten

Maar er ging afgelopen zaterdag ergens iets fout bij de Britten. De koers ging niet zoals de koers hoorde te gaan. De formule van de wielerwiskundigen klopte niet. De vier machines (Wiggins, Froome, Millar en Stannard) die de weg voor Cavendish moesten plaveien kregen het niet voor elkaar om de rest van de wereld te controleren.

Zelfs met hulp van Sky-ploeggenoot Bernhard Eisel en een paar Wit-Russische huursoldaten lukte het niet. De koers ontaardde in een chaos. Het leek wel een niewelingenwedstrijd: iedereen deed maar wat, tactiek bestond niet en om de vijf minuten lag er weer iemand anders op kop. Er gebeurde zoveel dat we er met gemak over kunnen doorpraten tot de volgende olympische wegrit.

Het was de mooiste koers van het jaar - afgezien van de vrouwenkoers van zondag uiteraard.

Die Britten kunnen rekenen wat ze willen, maar soms loopt het toch helemaal anders. Je kunt niet alles controleren. Uiteindelijk is wielrennen toch meer dan wiskunde.

Oef.