We dachten dat we alles al hadden gehad, maar afgelopen weekend kwam nog een stel argumenten uit de stinkende put omhoog. Na eindeloos roeren in de drab trokken de media nog wat extra redenen op, en zie: nu weten we nog beter dan voorheen waarom Nederland drie EK-potjes kon verliezen.

U dacht misschien dat zoiets te maken heeft met vormverlies en pech, maar dan heeft u het helemaal mis. Reservespeler Wilfred Bouma die de teamdokter een klap — meer een douw — geeft, is uiteraard van groter belang dan een bal die er toevallig net niet ingaat. Maar enfin, dat wereldnieuws kenden we al.

Net als trouwens het werkelijk ongelooflijk irritante weigeren door Robin van Persie om met de pers te praten. Logisch dat die man zoveel kansen miste. Had hij wel gepraat, had Oranje nu in de halve finale gestaan.

Rotafstand

Zeker wanneer Klaas-Jan Huntelaar niet zo had lopen zeuren. Met een rustig zwijgende bankzitter in het spelershotel zou de groepsfocus stukken beter zijn geweest. En nu niet zeggen dat Huntelaars voorganger Wim Kieft gelijksoortig had lopen te mekkeren in de gouden zomer van 1988, want op dat soort nuances zit niemand te wachten.

Ook de onmenselijke afstand tussen spelershotel in Polen en stadion in Oekraïne blijkt aan de ondergang te hebben bijgedragen. Vuile rotafstand. Dat ook de almaar winnende Duitsers telkens per vliegtuig reisden, en dat vooraf niemand — herhaal, niemand — in de media Oranjes luchtpendel als een bezwaar zag, doet niet ter zake. Na het driedubbele verlies was het vliegen een blunder van ongekende omvang, en daarmee uit. De technische staf had beter moeten weten.

Een technische staf overigens, die het bij nader inzien natuurlijk nooit zonder assistent Frank de Boer had kunnen stellen. Mét Frankie in de dug-out zou alles anders zijn gelopen. In het kader van de scorebordjournalistiek, volgens welke alles met terugwerkende kracht als fataal wordt gezien, krijgen nu ook de tatoeages de schuld. Na ampele studie kwam de Volkskrant tot het oceaandiepe inzicht dat onze helden nu rijkelijker bekraste lichamen hebben dan in 2010, dat ze dus ijdeler zijn geworden, meer geld verdienen, nog grotere ego’s hebben en al met al meer aan zichzelf denken dan twee jaar geleden.

Saai

Beetje sneu voor de verslaggever dat zijn analyse gepaard ging met de torso’s van onder meer Zlatan Ibrahomivic en Daniel Agger. Of er zou natuurlijk mee bedoeld moeten zijn dat ook Zweedse en Deense tattoos hun steentje hebben bijgedragen aan de Oranje Apocalyps. Na een week van hysterisch dreggen naar antwoorden kijk je nergens meer van op.

De nuchtere waarheid is waarschijnlijk dat Nederland twee jaar geleden niet zo goed was als iedereen dacht, en nu niet zo slecht is als iedereen denkt. Dikke kans dat er vanzelf cohesie was gekomen als drie van de tien kansen tegen Denemarken waren benut. En dat Oranje vervolgens had verloren van de betere Portugezen en Duitsers.

Maar dat is zo saai. In het verlangen naar een afrekening met de losers die ons een vrolijke zomer hebben onthouden, schieten we daar niets mee op.