Dick Advocaat wilde dolgraag naar PSV en heeft veel vertrouwen in de toekomst van de club. Dus tekende hij een contract voor één seizoen.

Door Menno Pot

In 2008, toen Dick Advocaat keihard kont schopte met Zenit St. Petersburg, liet hij zich ontvallen dat hij als trainer nooit meer terug zou keren naar Nederland. Hij was immers al bondscoach geweest en had PSV al onder zijn hoede gehad, dus wat moest hij er nog?

Daar zat best iets in en ik begreep zijn verbitterde ondertoon ook wel een beetje. Wij Nederlanders hadden hem voor rotte vis uitgemaakt, en dat allemaal vanwege een daad die we achteraf allemáál wel hadden willen stellen: dat jankhoofd uit Bedum wisselen, ook al speelde ‘ie nog zo goed.

Toptrainer

Ik heb Dick Advocaat lang een droevig geval gevonden, vooral omdat hij zich zo gemakkelijk liet opnaaien door alles wat journalist was, maar vanaf het hoofdstuk-Zenit heeft niemand mij ooit nog een onvertogen woord over Dick Advocaat horen zeggen. Toptrainer! Al mijn eerdere oordelen over de man heb ik ingeslikt als aspirientjes na een avondje zuipen. Zo opportunistisch zijn we dan ook wel weer, ja toch niet dan.

Een terugkeer naar Nederland, zo preciseerde Dick, was vanaf nu nog maar in één specifieke omstandigheid mogelijk: “Alleen als PSV in de problemen komt en mij echt nodig heeft, zou ik voor die club een uitzondering willen maken.”

Goed. Dick Advocaat ging nog datzelfde jaar naar AZ en is nu dus terug bij PSV. Dat kan twee dingen betekenen: óf Alkmaar en Eindhoven horen niet bij Nederland, óf PSV heeft Dick heel erg nodig. Of allebei, dat kan ook nog.

Nopjes

Ik vermoed dat PSV-directeur Marcel Brands het tweede, of iets van die strekking, tegen Dick Advocaat gezegd heeft. Iets als: “Dick, we hebben je nodig.”

En dus kwam Dick. Terug naar zijn oude liefde. Het staat als een paal boven water dat hij een man van zijn woord is. Instinctief wisten we dat natuurlijk al lang, maar het is fijn om het bevestigd te krijgen. Welkom thuis, Dick.

Prachtverhaal. Het geplaagde PSV is in zijn nopjes met de komst van de toptrainer en Dick Advocaat is in zijn nopjes met PSV.

Hoewel? Een beetje curieus is het allemaal wel. Dat Dick terug zou keren naar PSV was al een tijdje bekend; er was alleen nog niet over de contractuele details gesproken.

Hart

Nu is dat gebeurd. De uitkomst: Dick volgde de roep van zijn hart, wil PSV helpen en heeft buitengewoon veel vertrouwen in de toekomst van de club. En dus tekende hij een contract dat hem voor één seizoen aan PSV bindt.

Eén seizoen. Toe maar. Het valt nog mee dat hij het niet zo heeft geregeld dat hij per máánd kan opzeggen of bijtekenen.

“Zijn keuze voor PSV sterkt ons in het vertrouwen over de samenwerking,” was de reactie van Marcel Brands.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik dacht meteen: Dick gaat in Eindhoven op een hotelkamer zitten en neemt alleen zijn tandenborstel, een schone onderbroek, twee bolletjes sokken en zijn collectie Michael Bolton-cd's mee.

Echtelieden

Dat heb ik dus mis, blijkbaar. Niks ‘leven uit een koffer’; er is hier een innig huwelijk tot stand gekomen tussen twee echtelieden die dolblij met elkaar zijn, alleen willen ze binnen komend voorjaar even evalueren hoe het bevalt.

Ik ben blij dat Dick terug is. Weinig voetbalgesprekken ontroerden me de afgelopen jaren meer dan het interview dat Wilfried de Jong met Advocaat had: Dick Advocaat die, tranen in de ogen, gebalde vuisten, de eenzaamheid wegneuriet op de muziek van Michael Bolton; het is een beeld dat me nooit meer heeft verlaten.

Vannacht zal ik dromen van Marcel Brands en de Kleine Generaal die, armen gespreid, op elkaar af rennen op het veld van het Philips Stadion. Ze bewegen in slow motion en zingen elkaar toe: “Tell me how am I supposed to live without you?”

Hoe het verder gaat weet ik niet, want op dat moment schrik ik wakker, denk ik.