In de Verenigde Staten heb je een stichting die 'Make-A-Wish' heet en waar voornamelijk kinderen en heel jonge volwassenen een wens kunnen neerleggen, als hun bestaan op aarde nog maar kort lijkt te zijn.

Door Mart Smeets

Dat ze een keer naar een show van Eminem willen en met de man op de foto willen. Dat ze Tim Tebow willen ontmoeten en met hem over God willen praten. Noem het maar, alles is mogelijk.

Een paar maanden geleden schreef de moeder van de in Atlanta wonende Thiago D’Elia dat haar aan kanker lijdende zoon graag een keer met de Miami Heat mee wilde trainen.

Merkwaardige vraag, nietwaar? Of toch niet? Afgelopen week, na de verlieswedstrijd tegen Oklahoma City Thunder, stonden de spelers van de Heat opgelijnd toen coach Erik Spoelstra voor de groep ging staan.

Hij vroeg aandacht voor een eenmalig optreden van de zeventienjarige jongen die, verbaasd, nerveus en gespannen naast hem stond.

Hoe groot, beroemd en verwend de NBA-grootheden ook zijn, dit soort sociaal gedrag is niet vreemd voor ze. Dat is er in gestampt door David Stern. NBA-spelers dienen open te staan voor vragen uit het publiek en zij dienen niet te groot te zijn voor welk verzoek dan ook.

Eregast

Dus trainde Thiago mee, schoot hij zijn eerste bal mis, kreeg hij op zijn lazer van de coach, liep hij de spelletjes mee, blokte hij mensen, gaf hij verkeerde passes, slipte hij door de verdediging en scoorde hij zo soms.

Vervolgens ging hij met LeBron James driepunters oefenen en kreeg hij high fives van alle Heat-spelers. Hij en zijn moeder (die doodnerveus de training van afstand bekeek) mochten een avond later naar de wedstrijd tegen de Pistons komen kijken; als eregast.

Ik weet het, het klinkt mierzoet en je mag je inderdaad afvragen of al die grote profs heel eerlijk en onbevangen tegenover de jonge gast hebben gestaan of dat ze het beschouwden als ‘opgelegd’ van bovenaf.

De Amerikaanse samenleving zit iets anders in elkaar dan bij ons, die van de sport ook. Goede doelen zijn erg belangrijk daar en vele topsporters doen daar aan mee, hoe dan ook, waar dan ook.

Het is goed, sowieso, dat dit gebeurde, want de publiciteit voor de jonge, zieke gast was enorm. Dat is goed voor de strijd tegen kinderkanker. Het is ook goed dat ‘Make-A-Wish’ bestaat.

Mooie cadeautjes

Het is een organisatie die vaak in het laatste stadium van leven van jonge mensen, mooie cadeautjes voor de patiëntjes kan organiseren.

Het is vooral ook goed dat de mannen van de Heat dit deden. Ik zeg dat met droge ogen. Vlak alle sentimenten uit en beredeneer het nuchter.

Je hebt een topteam dat aan een ochtendtraining gaat beginnen. Aan de kant staat een jonge basketballer met een Heat-shirt aan met nummer 32 op de rug, die toevallig kanker heeft.

Wat doe je dan? Draai je je om en wijs je dit af? Nee, de spelers omarmden de jongen en namen hem gedurende een uur op in hun groep. Ze lachten, ze dolden hem en lieten zich dollen.

Fantastische dag

Deze multimiljonairs beseften wat er in deze jonge Amerikaan omging. Hij was ziek, erg ziek en hij had een misschien wel laatste wens: meetrainen met zijn helden van de Heat.

Dus mocht hij meetrainen. Ik las het bericht nog eens en las de commentaren en voelde me ineens goed. Ik zag in gedachten LeBron met dat jong bezig en dacht: prima. Ik zag die dure, verwende profs over het veld rennen met een zeventienjarige tussen hen in en het beeld klopte.

Nogmaals, wars van sentimenten, zulke dingen kunnen dus gebeuren. Je moet het aandurven als prof en je moet het gewoon doen. De spelers van de Heat deden het. Dat jong had een fantastische dag. Daar ging het om. En om helemaal niets anders.