Kijkend naar Jozy Altidore dacht ik: waar heb ik dat meer gezien? Dat telkens de juiste beslissing nemen?

Dat balletje vasthouden, vrije trappen uitlokken, als spits op die manier de eigen verdediging (die van AZ dus, tegen Anderlecht) ontlasten? Onherroepelijk vloog ik terug naar 1988. Wazige beelden van Wim Kieft in Bordeaux.

Op nostalgische video’s zie je Kieft scoren, een lage volley bij de tweede paal. Maar om die goal gaat het mij niet, hoe belangrijk die toen ook was voor PSV om de halve finale van de Europa Cup 1 te bereiken. Het gaat mij om de balvastheid. Cruciale, briljante balvastheid.

In mijn herinnering was het kappen en draaien van spits Kieft doorslaggevend voor de gunstige 1-1 in Bordeaux. Wat spits Altidore donderdag deed in het almaar stillere Constant Vanden Stockstadion was net zoiets. Zoals altijd waren er ook nu verschillende factoren waardoor de wedstrijd ‘kantelde’.

Doping

De spelers van Anderlecht raakten vermoeid na een helft van stormachtig aanvallen en kansen missen, de speelruimte werd groter. AZ zag dat, en rechtte de rug. Uiteraard. Maar daarnaast moet de balvastheid van Altidore als doping hebben gewerkt op zijn teamgenoten. Met hem als invaller (vlak voor rust) werd niet elke aanval van AZ snel weer afgebroken.

Dat kwam, gek genoeg, doordat de Amerikaanse spits niet speelde met de instelling van een spits. Hij speelde alsof er bij Anderlecht geen doel stond. De 1.85 meter lange Altidore was een muur, een matras waar de bal vanuit de verdediging van AZ eenvoudig naartoe kon worden getrapt. De bal zou daar zeker lang blijven. Intussen kon het huishouden achterin op orde worden gemaakt. Mooi om te zien.

Spitsen leven van goals, maar in Brussel stak Altidore alle energie en inspiratie in het zorgvuldig aannemen en controleren van de bal. Met zijn rug naar het vijandelijke doel - waarvan hij het bestaan dus ontkende - leek hij alleen de samenhang in zijn team te willen bevorderen.

De kalmte van Altidore maakte heel AZ zelfbewuster. De Belgen verloren hun ritme en geleidelijk aan hun geloof.

Gezonde honger

In de eerste helft had Altidores voorganger, Charlison Benschop, als een echte spits gefungeerd: met een gezonde honger naar het doel, mede waardoor hij de bal vaak verloor. Dat soort risico’s ging Altidore na rust uit de weg.

Mogelijk is Benschop een groter talent dan de niet zo wendbare of snelle Altidore. Beiden zijn 22, maar de Amerikaan speelde slimmer, misschien wel net zo slim als Kieft destijds.

Halverwege de tweede helft trapte Adam Maher een hoge bal over de breedte van het veld. De bal landde op de borst van Altidore, die hem, omringd door Anderlecht-spelers, liet dalen als tijdens een warming-up. Even pielen met het balletje, geweldige bluf.

De Belgen keken geïmponeerd toe. Bijna fluitend schoof Altidore de bal naar een opkomende teamgenoot, die alle tijd had gekregen om aan te sluiten.

Zomaar een handeling bij de middellijn? Ik zeg: een heldendaad.