Sinds Kuurne-Brussel-Kuurne weet de internationale wielerwereld, voor zover dat nog niet duidelijk was, dat er met Mark Cavendish niet te spotten valt.

The Man from Man maakte korte metten met de hele profwereld op een verstilde, winderige straat in Kuurne waar hij met lengten voorsprong zijn eerste echte confrontatie van zijn medeprofs won in het net geopende wielerseizoen.

Zonder omzien, met zeven vingers in de neus en perfect gegangmaakt door het boeventuig (dat is een bijna liefkozend begrip) dat Team Sky heet, reed Cavendish van alle anderen weg.

In zijn verklaringen na afloop was hij de man die we eind vorig seizoen in Kopenhagen ook meemaakten: gedwee, aardig tegenover zijn ploeggenoten en bijna te serviel. Nederig ook, maar is dat gespeeld?

Theatraal

Zijn omgeving zegt theatraal: nee, zo is hij. Zijn tegenstanders stropen liever zijn huid alvorens dat te beamen. Bescheiden is hij niet. Cavendish is uitgegroeid tot een klein, zelfverzekerd fenomeen; hij wint wedstrijden op een speelse manier en toont zijn eigenschappen op een manier die griezelig genoemd mag worden.

Nog drie van zulke zeges en mensen gaan hem arrogant noemen, hoewel hij er alles aan doet om in zijn verklaringen de voeten op de aarde te houden. Afgelopen zondag had hij een beetje moeten spugen, naar bleek. Ach gut…

Hij was wat aangeslagen, maar het krachtige stayerswerk van zijn Sky-jongens was goed voor een super simpele zege. Heus, daar komt dit jaar zeker, niemand aan. Cavendish was goed en is beter geworden door die groep rond hem.

De Oostenrijker Bernie Eisel loodst de sprinter door de tunnels van gevaar, de Britten Alex Dowsett (wie?), Jeremy Hunt (ooit een minder dan modaal renner en halve sprinter), Mathew Hayman (Aussie met gevoel voor de Nederlandse taal) en Brit Ian Stannard (niemand herkent die man als hij in niet-sportkleding zou rondlopen) zorgen als perfecte bodyguards voor het wel en wee van de kleine sprintbom en elke koers waar Sky en Cavendish willen, kan op tamelijk eenvoudige manier gewonnen worden.

Slachtbank

Afgelopen zondag reden honderd renners gedwee naar de slachtbank. Zij die nog iets probeerden, werden voor gek verklaard en bijgehaald. De zwarte trein dreunde door, net zoals de Britse ploeg dat een klein half jaar geleden in Kopenhagen had gedaan.

Cavendish zette aan, versnelde en slechts stof bleef op de weg achter. Niemand, maar dan ook werkelijk helemaal niemand kon hem volgen en zo zal het waarschijnlijk blijven dit seizoen.

Cavendish wint lachend de koersen die hij uitgezocht heeft en de rest van het peloton kan daar niets tegen doen.

Die mannen weten niet wat het is een pact te sluiten en de Brit te elimineren voordat de finale begint. Om zo’n overmacht te kunnen pareren dien je slim te zijn en een tikje gemeen.

Cavendish is te verslaan, maar dan moet je licht doortrapt te werk gaan en dat lukte op deze zondag niet. Noem het een beginnersfout van allen samen. Meerijden betekent verlies.

Meerijden in het tempo van Stannard en Dowsett (zeg eerlijk, dat had je twee jaar geleden toch niet kunnen bedenken) is killing voor de anderen.

Van Hummel

Wat de vreemd sprintende Wit-Rus Jaoeheni Hoetarovitsj ook deed, hij kon niet dichterbij komen dan op lengtes afstand. Voor Kenny van Hummel (God zij genadig dat ‘wij’ hem in deze koers nog hadden) gold hetzelfde. Plus nog een lengte extra.

Op Cavendish staat geen maat. Deze Sky-ploeg is nog beter dan het rapaille van HTC van verleden jaar en dus? We gaan een fraai wielerseizoen tegemoet, wees daar zeker van.

Cavendish klaagt mooi na afloop en kijkt slim uit zijn oogjes. Hij is The Boss, maar speelt genadeloos de eenvoudige winnaar. Hij doet dat knap. God hoort hem brommen. Het is een olympisch jaar en de berg Olympus moet veroverd worden.

Dan, in London, zijn er minder knechten om de koers gesloten te houden zoals in Kuurne gebeurde. Dat weet Cavendish. Hij zal daar super moeten zijn en dat kan.

Hij is erg, erg goed. Dan pas wordt het leuk en ernstig interessant. Als Cavendish zijn English Tea Party bijeen houdt, gestuurd door een Oostenrijker, zal hij machtig eenvoudig naar menige zege rijden. Hij moet nog drie pond afvallen, weten alle insiders. Het zal. Wat een flauwekul eigenlijk.

Beschutting

Cavendish parkeert zijn fiets waar hij wil, bij koersen die hij uitzoekt. De rest van het peloton is blij dat er ook wedstrijden zijn met bergen en zware kilometers. Daar waar het mannetje uit Man niet opvalt en beschutting zoekt in de bus.

De manier waarop hij en zijn lijfwachten afgelopen zondag tekeer gingen, doet vrezen voor alle andere sprinters die in vlakke koersen met en tegen hem gaan rijden. Het is niet anders. Hij is nu al super goed, met heel kleine kwetsbare randjes.