Op de eerste Balgevoel-vrijdag is het gevoel nog vers: het was een mooie avond voor het Nederlandse voetbal, óók voor die club die eruit vloog.

Drie plaatsen bij de laatste zestien, vier Nederlandse zeges tegen clubs van naam. Dat stáát, al speelde het zich natuurlijk niet in de Champions League af, maar in onze natuurlijke habitat op internationaal niveau: de Europa League.

Manchester United, Anderlecht, Steaua Boekarest, ze hebben historie, ze speelden grote finales. ‘Wij’ versloegen ze allemaal op één avond. Zo slecht voetballen ‘we’ dus ook weer niet.

Ik was donderdagavond op Old Trafford, want de club van mijn hart is nu eenmaal de club die er, als enige, uit vloog. Toch denk ik niet dat ik een mindere avond beleefde dan de ‘collega’s’ van PSV, FC Twente en AZ.

Alleen voetbalsupporters die hun club achterna reizen, weten hoe zoiets voelt: uitgeschakeld, maar toch blij. Euforisch zelfs. Dat bestaat.

Glasgow

Toen ik donderdagavond vermoeid en beneveld mijn hotelbed in Manchester had opgezocht, viel ik vrijwel meteen in een diepe slaap en droomde ik van Glasgow, augustus 2001.

Ik was elf jaar jonger toen (een ander mens, een ander leven) en zag Ajax met 0-1 winnen op Celtic Park, in de derde voorronde van de Champions League. Het was niet genoeg: in Amsterdam was Ajax met 1-3 afgedroogd.

De reis naar Schotland was op voorhand een kansloze missie. Het thuisfront reageerde vol medeleven (“wat sneu dat ze al kansloos zijn”) of onbegrip (“dat je nog zin hebt om daarheen te gaan…”).

Alleen de ongeveer 1500 Ajax-supporters die erbij waren op Celtic Park weten dat daar iets veel mooiers plaatsvond dan de kille cijfers deden vermoeden: iets dat we nooit meer zouden vergeten.

Ajax presenteerde zich onverwacht sterk en volwassen tegen een club met een enorme aanhang en historie, in een legendarische Europese voetbaltempel, waar de lucht trilde toen het thuispubliek voor de aftrap You’ll Never Walk Alone zong, maar waar 1500 Ajacieden het gaandeweg vocaal overnamen.

Ovatie

Het uitvak explodeerde haast bij de 0-1 van Wamberto. Toen daarna heel even de 0-2 op komst leek en Celtic even in paniek raakte, werd Parkhead stil en hoorde je alleen ons nog.

Na het laatste fluitsignaal was er een klaterende ovatie van het Schotse publiek. Voor Ajax? Wacht, in de vakken naast ons richtte men zich tot óns! Het een ovatie voor de Ajax-aanhang: men gooide ons Celtic-sjaals toe, wij gooiden onze Ajax-sjaals terug. De verbroedering na afloop was ongekend.

Uitgeschakeld? Verrek, ja, dat was waar ook, maar geen Ajacied maalde erom: na drie kloteseizoenen had Ajax gesnakt naar een avond als deze - en we hadden hem gekregen.

Zo was het ook op Old Trafford, waar 70.000 zwijgzame Engelsen niet alleen naar de wedstrijd keken, maar ook naar de hoek van het stadion waar vierduizend Ajacieden een avond lang lieten horen hoe je een ploeg steunt.

Anekdote

Op de heenweg zag ik, deinend op de Noordzee, urenlang groen van zeeziekte en kotste ik tweemaal een groezelig toilet vol; op Old Trafford was dat allemaal vergeten, nam de herinnering de gestalte aan van een mooie anekdote voor later.

Ajax was pas uitgeschakeld toen het laatste fluitsignaal klonk. Frank de Boer was teleurgesteld: hij meende dat Ajax écht de volgende ronde had kunnen halen. Ik ben dat alleen voor wat betreft de slotminuten met hem eens. Manchester United had veel beter had gekund als ze hadden gewild of gemoeten.

Niettemin: het grote United verslikte zich kort voor tijd bíjna in die curieuze verzameling jeugdspelers uit Amsterdam, terwijl ze een team in het veld brachten dat (ondanks de afwezigheid van wat sterren) vele malen duurder en beter was dan wat het door blessures uitgeholde Ajax kon opstellen.

Dromen

In het 'Theatre of Dreams' mocht Ajax even dromen. Nog veel belangrijker: Ajax was eindelijk weer eens één. We lieten zien dat Ajax een mooie club is, en daar werd het weer eens tijd voor na een jaar lelijkheid.

Trouwe voetbalsupporters, die hun club volgen naar verre oorden, verzamelen geen statistische wapenfeiten, maar mooie momenten. Deze avond was één lang, prachtig supportersmoment. Zoals in Glasgow, in 2001: een kansloze missie om nooit te vergeten.