MAASTRICHT - Qua instelling en beleving de grootste Nederlandse tennisser ooit. Met deze woorden roemde Daviscupcaptain Tjerk Bogtstra de oude tenniskrijger Paul Haarhuis zaterdag na het pijnlijke afscheid middenin het Daviscupduel tegen Canada. De pas geopereerde schouder begaf het tijdens het dubbelspel. Hij moest opgeven, waardoor Canada de achterstand op Nederland verkleinde tot -1.

Bogtstra moest tranen wegpinken en ook Haarhuis' partner Martin Verkerk was emotioneel. De uittredende vedette had een loopneus maar hield zich verder sterk. Hij sprak in kalme bewoordingen over het treurige einde van zijn lange loopbaan.

Zelfde blessure

”Bij 30-0 op de tweede serve in mijn eerste opslagbeurt, voelde ik dezelfde blessure als vorige zomer terugkomen. Een gevoel of mijn arm uit de schouder zou vliegen. Ik hoopte nog dat de pijn later zou wegtrekken. Dat gebeurde niet, integendeel, de pijn werd steeds erger.”

De laatste exponent van de gouden generatie moest noodgedwongen afscheid nemen; net als vorig jaar Richard Krajicek in Rosmalen met een blessure. Paul Haarhuis speelde vijftien jaar aan de wereldtop. Hij behaalde zes overwinningen in grandslams, won een ATP-toernooi in het enkelspel en 54 in het dubbel, de meeste met Jacco Eltingh.

In het MECC te Maastricht begon hij aan zijn 26e interland in naam van Oranje, evenveel als de legendarische recordhouder Henk Timmer tussen de wereldoorlogen in. Het was zaterdag zijn 48e wedstrijd in de Daviscup. Hij boekte vijftien zeges in de single (acht nederlagen) en zestien triomfen in het dubbel (negen verliesbeurten). Detail: zijn Daviscupleven begon tegen Canada in en eindigde tegen Canada in 2004.

Gouden Vier

Van de Gouden Vier (Krajicek, Eltingh, Siemerink, Haarhuis) was de deze maand 38 wordende Eindhovenaar de minst getalenteerde maar wel de krijgshaftigste. Altijd fit, snel ter been, slim en sluw. Zijn afschuw van verliezen dreef hem naar een indrukwekkende erelijst en financiële onafhankelijkheid.

Om deze karaktereigenschappen had Bogtstra hem graag bij het Daviscupteam. De tweevoudige operatie was geslaagd en de testwedstrijd in Heilbronn verliep goed, ondanks verlies (met John van Lottum) tegen een Pools dubbel. In de voorbereidingen naar het duel tegen Canada had Haarhuis geen last van de schouder. ”Natuurlijk voelde ik wel wat pijn, maar dat heeft elke toptennisser. Ik ben niet geboren voor Ted Troost.”

Geen twijfel

Bogtstra had nimmer twijfel over de opstelling van Haarhuis in het dubbel naast Verkerk. “Ik was overtuigd dat hij iets extra's zou kunnen brengen. Als Paul had aangegeven dat de schouder weer opspeelde, zou ik hem niet hebben opgesteld. Van de medische staf kreeg ik ook geen enkele indicatie dat het weleens mis zou kunnen gaan.”

Overleven

Het ging al mis in de eerste opslagbeurt. “Er is weer iets fout”, voelde Haarhuis, “tegen beter weten in hoopte ik dat de pijn zou wegtrekken. Een optimisme tegen beter weten in. ‘Ik heb mijn arm naar de klote geserveerd’, zei ik tegen Tjerk. Ik kreeg een paar pilletjes. In de wedstrijd hoopte ik steeds dat ik de bal niet zou krijgen, want na een opslag had ik moeite mijn arm omhoog te brengen. Overleven, niets dan overleven was het. In mijn hoofd was ik niet met de wedstrijd bezig, maar alleen met die schouder. Na de eerste set, die we verloren, ging het echt niet meer. Ik vind het erg dat ik de rest van het team heb teleurgesteld. Ik had niets liever gedaan dan op een waardige manier afscheid nemen.”