Klop klop. De buurman stond voor de deur. Of het ietsje zachter kon. Ik schudde mijn hoofd. Dat kon het niet.

De vrouwenfinale van de Australian Open kun je maar op één manier kijken: met het volume van de tv op standje max. Het beeld is van secundair belang: het gaat allemaal om het geluid.

Zeker als er twee Koekalikakova's tegen elkaar spelen. (Er lopen een hoop Koekalikakova's rond in het vrouwentennis. Ik schat dat driekwart van het vrouwenpeloton uit een of ander voormalig Oostblokland komt, blonder dan blond is en bij elke slag IIIIIEEEEEEE! kreunt.)

Deze keer heette de ene Koekalikakova Maria Sjarapova, en de andere Koekalikakova Victoria Azarenka. Ze leken op elkaar: blond, benen tot in hun oksels, en allebei in de top vijf van kreuntennissters.

Vóór de wedstrijd zag het er naar uit dat het close ging worden: Azarenka scoort gemiddeld zo'n 95 decibel, van Sjarapova is ooit een uithaal van 105 decibel geturfd. Ter vergelijking: dat is niveautje heimachine of pneumatische drilboor.

Storend

Veel mensen schijnen het storend te vinden, dat gekreun. Commentatoren spreken er schande van, toeschouwers zitten met oordoppen op de tribune, tegenstandsters worden er horendol van. Mijn vriendin zei zaterdagochtend na een halfuurtje gekreun op standje max: "Vrouwentennis, dat is toch gewoon porno met een net ertussen?"

Maar ik zie het probleem niet zo. Sterker nog: ik snap heel goed dat die Koekalikakova's zo hard mogelijk gillen. Onderzoek heeft uitgewezen dat kreunen werkt. Hoe harder je kreunt, hoe harder je slaat. Maar nog belangrijker: als je schreeuwt hoort je tegenstandster niet hoe en wanneer de bal het racket raakt.

Koekalikakova's camoufleren hun harde klappen met nóg harder gekreun. Ze vermommen de slice of topspin in hun slag met hun gekrijs. Caroline Wozniacki, die nog nooit een Grand Slam heeft gewonnen, klaagde onlangs: "Ik vind dat kreuners een oneerlijk voordeel op de baan hebben. Ik kan niet horen hoe ze de bal met hun racket raken."

Het was de bevestiging voor alle Koekalikakova's: na de uitspraak van Wozniacki (die zelf maar een schamele 45 decibellen haalt) wisten ze zeker dat kreunen de weg is naar eeuwige roem.

Gillende keukenmeid

Kreuntennis: ik vind het briljant gevonden. Winnen is een vak. Daar moet je alles voor over hebben. Een beetje Koekalikakova vindt het dus ook niet erg om als een gillende keukenmeid op de baan te staan. Hoe meer IEEEEEEWWWW!'s AAAAAAJJJJJJJ!'s en HAAAAAA-IEEEEEEEEEEEEEE!'s, hoe groter de kans dat je de tegenstander van de baan veegt.

Wat de rest van de wereld vindt, is totaal niet belangrijk. Azarenka zei na aanhoudende kritiek op haar gekreun: "Dat maak ik zelf wel uit." Zo is dat.

Anderhalf uur duurde de finale van de Australian Open tussen Sjarapova en Azarenka. Mijn trommelvliezen scheurden, de ramen trilden in de sponningen en het porseleinen servies van oma brak in tienduizend stukjes, maar het was geweldig.

Azarenka kreunde het hardst. Na de laatste IIIIIEEEEEEEEE! zette ik de tv uit. De stilte was oorverdovend.