Ontelbare politieke verslaggevers die zich stonden te verdringen voor een gesloten deur, ergens in het gebouw van de Tweede Kamer in Den Haag.

Waarachter zich prominenten verschuilden die Holland mede regeerden of dat wensten te gaan doen.

Ontelbare min of meer serieuze programma’s posteerden er een talking head dat onvermoeibaar riep dat er niets te melden viel, omdat die deur nog altijd gesloten was.

Heel af en toe opende iemand de bijkans gebarricadeerde deur om te plassen. Dan stormde de horde reporters eropaf, schreeuwend naar nieuws dat niet kwam.

Gehijg


Nederland vermaakte zich daar aanvankelijk mee, ergerde zich er vervolgens aan en uiteindelijk bogen vele praatprogramma’s met nieuwe talking heads zich over het nut van bovengenoemde sessies.

Bijna iedereen vond dit journalistiek onwaardig gehijg, maar bij een volgende parlementaire dag van importantie tuurden we allemaal weer naar die immer gesloten deur.

Vorige week moest ik terugdenken aan dergelijke parlementaire verslaggeving, toen columnisten, praatprogramma’s en forums werden gewijd aan de werkwijze van de vaderlandse sportjournalistiek tijdens de zogenaamde Ajax-soap, ook door sportjournalisten zelf.

Zaterdag las ik artikelen over ‘Ajax en de media’ in het AD, de Volkskrant en De Telegraaf. Daarbij werd door een enkeling ook gerefereerd aan een bijeenkomst die werd geleid door Clairy Polak, klaarblijkelijk bedoeld om betrokkenen bij berichtgeving rond Ajax in de spiegel te laten kijken.

Ongegeneerd lekken

Generaliserend vind ik dat de Nederlandse sportjournalistiek te hijgerig is geweest en zich her en der heeft laten misbruiken. Natuurlijk werd er aanvankelijk naar de waarheid in en om Amsterdam gezocht, maar uiteindelijk werd het merendeel van de informatie ontleend aan ongegeneerd lekken van diverse partijen die als doel hadden om positieve publiciteit te krijgen.

Soms lukte dat en niet alleen Ajax werd in kampen verdeeld, maar ook de media. Wie meerdere kranten, radio- en of tv-rubrieken consumeert, werd bijna verscheurd door tegenstrijdige, soms ophitsende opinies. Nog steeds ben ik niet op de hoogte gebracht van waarheid of iets wat daarbij in de buurt komt.

Ongenuanceerd

Het Arena-dek was de gesloten deur in Den Haag, de sportieve presentatoren waren als de politieke, de politieke columnisten waren als de sportieve. Te gretig, te betrokken, ongenuanceerd.

Dit mooie vak verdient beter en ik pleit voor een brede discussie met journalisten van alle gezindten. Opdat wij ons niet langer door non-nieuws laten opjagen.