Bericht van een buitenstaander. Ik kan er niets aan doen, maar begin steeds te lachen als er iets met Ajax gebeurt.

Het is net als de crisis. Als dat enorme gedoe met de euro. Als al die politici die om het hardst roepen dat er 'iets' moet gebeuren.

Iedere P&W of DWDD zit vol met mensen die roepen dat het drie voor twaalf is, dat het water de lippen bereikt, dat we echt iets moeten doen omdat verdrinking dreigt.

Er gebeurt niets. Regeringsleiders komen en gaan, reizen en bespreken, geven een honkbalshirt aan een ander, praten nog meer, reizen, vergaderen en zeggen dat het twee voor twaalf wordt.

Al een half jaar rennen we, gelijk lemmingen met een roze pruik op naar de afgrond.

Ajax? Same player shoots again. Het is een verwarrend spel van macht en ego’s en we doen allemaal mee, we kijken toe en snappen het niet. Er worden mensen weggestuurd, maar die blijven zitten.

Dreigementen

Dreigementen vliegen langs, advocaten zijn aan het warmlopen, we hebben het over De Toekomst en de toekomst, maar niemand weet uit welke richting de volgende dag de wind gaat blazen.

Waarom kunnen wij mensen (in het algemeen gesteld dus) zo’n binnenbrand bij een grote Nederlandse sportclub niet sjiek oplossen? Waarom kan helemaal niemand hier goed het mes inzetten en zeggen: tot hier en niet verder?

Ajax als beursgenoteerde organisatie; een sneue gedachte en een onding. Je zult maar aandelen gekocht hebben. Onzindingen zijn het. Een club is een club, anders niet.

Maar ooit heeft iemand bedacht dat er geld verdiend kon worden. Of zoiets. Ik lees dat één der aandeelhouders, een verzekeringsmaatschappij, eraan denkt de boel maar weg te doen.

Handrem

En de shirtsponsor wordt rood tot achter de oren over wat er nu allemaal gebeurt…maar niets helpt. Nergens vindt iemand de handrem. Als de club alle aandelen wil opkopen, zal het 55 miljoen moeten neerleggen. Help. Wat een onwerkelijke wereld.

En dan de laatste worstelingen. Weggaan of blijven. Cruijff niet, Van Gaal wel? Wat doen we met Blind? Wat gaat die Sturkenboom nu allemaal roepen? Ten Have. Shall I stay or shall I go?

En de spelers spelen verder en de machthebbers versjouwen kruiwagens vol macht en niemand mag iets zeggen en iedereen gaat voor open microfoons staan en er komen nieuwe leiders en er gebeurt dus helemaal niets.

Schuif maar weer aan in een studio, verklaar maar, wantrouw, werk met ellebogen, fluister een bevriend journalist wat in, laat memo’s naar televisiemensen lekken. Het mag niet, maar het gebeurt. Kijk, daar staat een camera…

Afvoergoot

Dag in, dag uit. Je zou, als braaf burger, toch zeggen: stop eens met die vertoning. Repareer en begin opnieuw en doe dat goed. Oud zeer kan naar de afvoergoot. Ga lekker voetballen en prettig besturen. Probeer dat nou eens.

Maar het is als bij de eurocrisis. Iedereen roept dat er iets moet gebeuren en dat het drie of twee voor twaalf is. Dan wordt het ooit een voor twaalf en tenslotte twaalf uur.
Twaalf slagen dus. Loodzwaar.

Alexander de Grote hakte de Gordiaanse knoop door. Bestaan er nog zulke mensen? De vraag stellen is hem bijna beantwoorden. Eigenlijk triest.