Hij vond Wilfried Brookhuis ooit een Oranje-waardige doelman. Johann Vogel bij PSV waardeloos zonder Mark van Bommel. Hij vond Shinji Ono steeds meer op Gerald Vanenburg lijken en scheidsrechter Pieter Vink een oplichter.

Hij vond dat Martin van Geel nooit heeft gedeugd en hij vond Henk Kesler een ongenuanceerde manipulator. Tegenwoordig vindt Hugo Borst niet meer zoveel.

Tenminste, als het de voetbalwereld aangaat. Moegestreden kapt(e) hij met zijn gevecht tegen foute figuren en verkeerde gebruiken.

Spijtig

Tuurlijk, Borst is al even weg uit de voetbaljournalistiek en van tv. Hij stopte begin dit jaar met zijn wekelijkse voetbalcolumn in het AD en zegde zijn stoel bij zowel Studio Voetbal als DWDD op.

Het meest spijtig was nog wel het einde van zijn schitterende programma Over vaders en zonen. Dit alles om zich weer volledig toe te leggen op het schrijven, waar zijn hart echt voor klopt. Opvallend genoeg kwam daar, behoudens zijn dagelijkse (algemene) column in het AD dan, de afgelopen tien maanden niet veel (zichtbaars) van terecht.

Ondanks dat verscheen er, tijdens commercieel gezien de beste periode van het jaar, wel een boek vol gebundelde columns: Kappen. Als in een magnetron opgewarmde macaroni. Het zat nog in de pan en gegeten moet er toch.

Groot culinair verschil: het werk van Borst is wel smaakvol. Of, zoals collega @bvlietstra het afgelopen week al waardeoordelend twitterde: "Stijl + lef + onafhankelijkheid + zelfspot; thans onvindbare combi."

Zelfkritiek

Daarnaast paste Borst een trucje toe, gelijk John de Mol met the Voice of Holland. Pak een reeds bestaand concept (bundeling van al gepubliceerd werk wordt boek) en voeg iets minimaals toe, waardoor het allemaal net even anders, maar vooral véél leuker wordt.

De omdraaiende rode stoel is in deze het actuele terugblikje onder elke bijdrage waarin de Borst van nu terugkijkt op de Borst van toen. Met zelfkritiek, soms bevestigend, goed en fout voorspellend, dan weer bewonderend. Het werkt verfrissend, is zo origineel als wat, verhoogt het leesplezier en ligt nog voor de hand ook. Zoals zo vaak met de beste ideeën.

Nee, slecht wordt het nooit. Daarvoor is Borst te goed. Wel doet het anno 2011 nog meer pedant aan: jezelf een stadionverbod van één duel opleggen. En ja, Borst is dé ontdekker van Kevin Strootman. Zullen we het daar, zijn goede vriend Henk Spaan indachtig, maar op houden dan!? Nog meer? Nee. Lees!

Over Royston Drenthe die in de jeugd van Feyenoord de gameboy van Tim Vincken zou hebben gestolen. En over een gefrustreerde Robin van Persie in Oranje onder-19 die, toen het hem niet zinde, zowel Civard Sprockel als Rafael van der Vaart toesnauwde: "Wie ben jij dan?"

Cijfer: 9

Uitgever: deBuitenspelers
ISBN-nummer: 978-9071-359972
Auteur: Hugo Borst
Pagina’s: 284
Prijs: 17,95 euro