Zondagmiddag, bij DHC-Alphense Boys, waarschuwde een grensrechter zijn scheidsrechter. Hij was geblesseerd geraakt en durfde niet verder. Opeens ontstaat er dan iets van verslagenheid op en rond het veld.

Niet vanwege het persoonlijk leed van de man, maar wel omdat de wedstrijd gestaakt dreigde te worden. Opeens werd een grensrechter node gemist.

Geen sterveling wilde voortijdig naar huis, dus werd er vlot via de omroeper gevraagd of zich wellicht onder de aanwezigen een andere scheidsrechter bevond, die als invaller een extra dienstje wenste te draaien.

Kopje thee

Ongeduldig wachtten wij op antwoord. Spelers, trainers, toeschouwers. En toen zich een gegadigde meldde haalde iedereen opgelucht adem, het duel kon doorgang vinden.

Op de terugweg naar huis dacht ik aan grensrechter Bas van Dongen, die op dat moment ondergedoken in een bunker op een geheime plek bij het drinken van een kopje thee zijn black-out overpeinsde.

De man faalde bij Feyenoord-NEC, waardoor NEC scoorde en uiteindelijk won. In de rust liet hij zich vervangen. Hij zou een blessure hebben opgelopen en koos voor een veilig plekje achter een tafel, hij werd de vierde man.

Verketterd

Van Dongen werd verketterd. Terecht. Zijn scheids, Van Sighem, moest na afloop zijn falen wel tot een dramatische beslissing uitroepen. En alles en iedereen viel over Van Dongen heen. Hoe was het mogelijk? Hoe kon een geoefende grens zo falen?

Ik hoopte zaterdagnacht voor hem dat hij van al het gemopper, geschreeuw en gescheld kon worden weggehouden. Ik ken mezelf. Denk ik. Als het mij, mijn clubje of het Nederlands elftal was overkomen, zou ik ook razend zijn geworden. Niet zoals Fred Rutten, maar echt razend. En dus ongecontroleerd. Ik zou vinden dat de hele (voetbal)wereld tegen mij, tegen ons was.

Ik zou het hardst huilen van alle wolven in het bos. Ik zou de Van Dongens van deze wereld langdurig achterna gezeten hebben. Zoals het voorbije weekeinde tal van scheidsrechters last hadden van onzekerheden, twijfels en dwalingen en voor tal van opgewonden standjes en mediamensen op de loop gingen of uitleg gaven.

Mentale kwestie

Van Dongen kreeg navolging en ik bedacht me wat er aan te doen zou zijn, aan het opzichtig falen. Het moet een mentale kwestie zijn: het begon bij Strootman en het liep via Van Dongen uit de hand. En iedereen kwam met zijn keiharde en terechte kritiek: de coach, die ook faalde want weer verloor.

De spelers, die faalden want weer verloren. De journalisten, die het vanaf de perstribune niet zagen, maar pas na het zien van de tv-beelden. Ikzelf, mopperend over Van Dongen vanuit mijn studio van Eredivisie Live. Wij allen waren ongeremd, want we hadden hartstikke gelijk.

Meer begrip

Maar of we er beter van worden? Of de onzekerheid in scheidsrechtersland er door afneemt? Of onze kritiek de scheids en grens sterker maken? Of de enorme aandacht hen rustiger maakt bij een komend optreden? Ik huil mee, maar ken het antwoord.

De scheidsrechters en grensrechters moeten oprecht gesteund worden. Een tikkeltje meer begrip, om te beginnen van mezelf. Toen die grensrechter zondag geblesseerd raakte, vreesde ik even dat mijn middag verpest zou worden. Maar godzijdank kwam er een nieuwe. De Van Dongens zijn onmisbaar.