NOUAKCHOTT - Oog voor de prachtige okergele vergezichten in de Mauritanische woestijn heeft het restantje Nederlandse deelnemers niet meer. Het is snakken naar het einde van de Dakar Rally, naar die hemelse hoofdstad van Senegal.

De bemanning van de Ginaf van Wuf van Ginkel uit Ederveen moet bijkans de uitputting nabij zijn. De truck is eigenlijk al een week onafgebroken aan het rijden. De achterstand op de Kamaz van de Russische klassementsleider Tsjagoeine bedraagt al 100 uur. Na de eerste pech in de beruchte negende etappe naar Nema, bleef het misgaan. De truck is nadien zelden langer dan twee uurtjes in een bivak geweest. Schaarse momenten die volledig opgingen aan reparaties.

Slaap

Chauffeur Wuf van Ginkel, navigator Bas Herweijer en monteur Edwin van Ginkel zijn aan het einde van hun Latijn. Wuf viel al eens in slaap achter het stuur. De monteurs van hun servicetruck zijn er niet veel beter aan toe. Frits Kiggen, Simon Koetsier en Gerard van Veenendaal sleutelden vrijdag voor de zoveelste keer tot het ochtendgloren aan de vrachtwagen. "Ik heb net een uurtje mijn ogen dicht", wist de oververmoeide Van Veenendaal nog uit te brengen. Hij lag in zijn slaapzak op de laadklep.

Tape

Motorrijder Arjan Brouwer kruipt elke avond van zijn motorfiets en onderwerpt zich dan aan de fysiotherapeut. Die tapet zijn knie met kapotte meniscus in en masseert zijn liezen. "Van mijn lies heb ik bijna geen last. Die zit volledig ingeplakt. Bij het pissen voelt het een beetje raar. Voor de rest gaat het nog net. Ik gebruik vrij zware pijnstillers en die hebben een uitzonderlijke werking op m'n knie", zei de Puttenaar.

Er komen deze rally veel emoties boven. "Vanochtend moest ik aan mijn crossbaantje in Ermelo denken. Daar heb ik al die jaren mijn rondjes getraind. Het enige parkoersje op de Veluwe en dat moet nu na veertig jaar verdwijnen. Dat doet me wat", stamelt de -jarige motorhandelaar aan de start van de proef.

'Dood gegaan'

Debutant Ronald Robbe leek Dakar te gaan halen, maar hij gaf op in de laatste woestijnetappe van vrijdag, een 579 kilometer lange special door de glooiende zandduinen van Mauritanië. Donderdag was hij al niet meer optimistisch: "Ik ben al een beetje aan het dood gaan, geloof ik. Mijn handen doen zo'n zeer, ik kan bijna niet meer knijpen in de remmen. Ik heb Dakar geloof ik toch een beetje onderschat."

Tandvlees

Bob ten Harkel beet al een aantal etappes op zijn tandvlees. De ervaren Dakar-rijder kon met een pijnlijk stuitje nauwelijks nog zitten in zijn Kia Sorento. Hij slikte volop pijnstillers. In de etappe van donderdag maakte de auto een einde aan Ten Harkels lijdensweg. De Sorento 'overleed' op weg naar het bivak in Tidjikja.