Omdat ik al vanaf de jaren zeventig de Amerikaanse sportwereld goed volg, heb ik er favorieten. Dat kunnen ijshockeyers of honkballers zijn, of onbekende basketballers of knoestige footballspelers die in Nederland totaal onbekend zijn.

Zo had ik in de jaren tachtig een favoriet in de honkbalwereld: de voor de Baltimore Orioles uitkomende, linkshandige werper, Mike Flanagan. Hij was een opvallende speler; kalm en inventief in zijn worpen.

Ze noemden hem toen een slimme pitcher. Hij had een slow curve die bijna stilstond in de lucht. En hij was een geestig mens.

Gek dat je op grote afstand 'fan' van zo iemand kon worden. Ik keek als hij gegooid had naar zijn werpcijfers en las soms interviews met hem; altijd lachen, altijd goede gezegdes, prachtige humor.

IVF

Zo werd hij in de Amerikaanse samenleving ook bekend als 'vader' van drie dochters die niet via natuurlijke conceptie verwekt werden. Flanagan en zijn vrouw waren een der eersten in het conservatieve Amerika die zich aan IVF-kinderen durfden te wagen en daar ook openlijk vooruit kwamen.

Zijn eerste dochter was het eerste IVF-kind dat zonder keizersnede ter wereld kwam. Reageerbuiskinderen noemden we dat in die tijd.

Feit is dat ik het me goed kan herinneren dat het in de VS een heus oproer veroorzaakte en zo soms op de tribunes voor min of meer grappige teksten van fans leidde. "Hey Flanny are your balls good enough today?", uiteraard afkomstig vanuit Yankee Stadium.

No hitter

Flanagan staat ook te boek als een van de vier Baltimore werpers die ervoor zorgden dat een speciale no-hitter gegooid werd.

Starter Bob Milacki, middle-reliever Mark Williamson, Flanagan als late reliever en closer Gregg Olson deden toen iets dat zelden of nooit vertoond was. Gevieren gooiden ze een no-hitter tegen de Oakland A's.

Dat betekende dat de vier mannen samen de geschiedenisboeken ingingen en voor altijd gevieren genoemd zouden worden. Dat unieke feit hield de vier namen als het ware bijeen. Tot verleden week.

Lieveling

Flanagan gooide tijdens zijn beste jaren voor de Orioles en werd daar, aan de oostkust, lieveling van het publiek dat toch ook al spelers als Cal Ripkin en Jim Palmer in dienst had (gehad). Flanagan was geen held, geen rolmodel, maar hij was zichzelf; een goede werper die op een goed moment verkocht werd aan de Toronto Blue Jays.

In Canada wierp hij voor wat hij waard was. Hij kreeg daar ook de verste homerun tegen die ooit geslagen werd in de Skydome; een bom van Jose Canseco die in de allerhoogste rij stoeltjes van het stadion terechtkwam; net onder het dak. Mensen die deze klap gezien hebben, spreken daar nog steeds over.

Clubman

Flanagan speelde nog een goed seizoen (1991) in Baltimore en werd toen een echte clubman. Hij werd pitching-coach en klom op in de rangen der bestuurders. Hij werd vicepresident of baseball operations en bleef de aardige, ietwat alternatief denkende, geestige, correcte man die in alles wat hij deed een Baltimore Oriole was.

Verleden jaar werd hij ineens analist op televisienetwerk Mid-Atlantic Sports Network. Hij kreeg het hard te verduren, want de Orioles speelden slechter dan slecht en hadden dit seizoen helemaal niets in te brengen. De grote jaren van weleer waren voltooid verleden tijd. Flanagan trok zich dat zeer aan.

Zelfmoord

Op 24 augustus vonden politiemensen het lichaam van een 59-jarige man. Flanagan die een groot stuk grond ten noorden van Baltimore bezat, de plaats waar hij woonde en waar iedereen van wist dat deze ex-pitcher er zijn thuis had gemaakt, had zichzelf van het leven beroofd.

Te veel problemen met de honkbalclub, het uitblijven van succes en, onderliggend, waarschijnlijk ook privéproblemen op financieel gebied, hadden deze anders zo stabiele en rustige icoon van de Baltimore Orioles ertoe gebracht de trekker over te halen.

De verhalen op de Amerikaanse televisie waren die avond somber van toon. Hoe bestond het dat een sympathieke sportheld in schijnbaar goede doen, tot zo'n daad kon komen?

Een van Amerika's beroemdste sportcolumnisten, Tom Boswell, noemde Flanagans dood "mordant" voor de honkbalwereld. Bijtend dus, snijdend, pijnlijk.

Held

Op de avond dat het nieuws bekend gemaakt werd gooide voor de Orioles pitcher Jeremy Guthrie. Ooit had deze werper het nummer 46 van Flanagan overgenomen.

Na een lange, verpletterend stille minuut voor de wedstrijd begon, wierp Guthrie zo goed dat de Orioles wonnen. Huilend verliet de werper het veld, gevolgd door de zwaar aangeslagen andere spelers. Nummer 46 leefde voort in Baltimore.

Toen ik dit alles las, werd ik stil van binnen. Hoe kon een mens zoiets doen? Hij, mijn werpende held van al die jaren.