Randstedelijk gekrakeel op de Herdgang, Brabantse gemoedelijkheid in De Kuip en ArenA? Het moet niet gekker worden. Wat zijn dit voor tijden?

Nog niet zo lang geleden was het een hele klus om een persartikel te vinden waarin de naam van het PSV-trainingscomplex De Herdgang níet in dezelfde zin werd gevolgd door het woord 'gemoedelijkheid'. Of anders wel 'knus'.

Als journalist hoefde je er niet naar toe: er viel geen rottigheid te halen. Zelfs als er eens wél rottigheid was, mocht PSV van de landelijke pers prutsen in stilte.

Koffie

Zelf ben ik maar één keer op De Herdgang geweest, toen een collega-journalist me een lift naar Brabant gaf. Ik weet niet meer wat ik in het zuiden te zoeken had, maar híj had op De Herdgang een afspraak met Pim Verbeek, destijds trainer van Jong PSV.

We reden een laantje in. Overal om ons heen was weelderig groen. De wielewaal zong dudeljo en onwillekeurig verwachtte ik dat ik weldra een schattig kasteeltje zou zien liggen, dat schone jonkvrouwen met parasols door de tuin zouden flaneren en een butler ons tegemoet zou komen.

Maar nee, geen butler. Wel Pim Verbeek, in een korte PSV-sportbroek, zijn voeten in witte PSV-sokken gestoken, en die weer in marineblauwe badslippers. Hij ging ons voor naar zijn kantoortje en liet koffie komen. Echte Brabantse, gemoedelijke koffie. Warm, ja, dat ook.

Spervuur

Ik herinner me dat ik het allemaal uitermate gemoedelijk vond (en ook warm). Hier hielden de mensen nog van elkaar, dat voelde je. Hier liepen ze niet de hele dag chagrijnig en arrogant tegen elkaar te blaffen, zoals bij ons in het westen.

Hier kon een onzekere, jonge voetballer het zich nog permitteren om na een paar gemiste kansen even zachtjes te huilen in een hoekje, zonder meteen door een spervuur van Randstedelijke kutopmerkingen kapotgemaakt te worden, zoals dat bij Ajax en Feyenoord gebruikelijk is.

Hier werd het goede leven geleefd. Niet zo vreemd dat deze club elk seizoen op zijn dooie akkertje landskampioen werd.

Technisch directeur

Tot zover mijn enige herinnering aan de idyllische Herdgang. Dat adjectief las je trouwens te weinig in zinnen over De Herdgang: 'idyllisch'. Daar mocht in de krant wel eens een 'gemoedelijkheidje' voor wijken, vond ik destijds.

Nu staat Feyenoord gedeeld eerste, zonder puntverlies, zonder tegengoal. Niks volksoproer voor het Maasgebouw. Bij Ajax kan Johan Cruijff oproer kraaien wat 'ie wil, want Frank de Boer heeft rond zijn ploeg een soort Herdgang aan de Amstel gecreëerd: hoe Ajax zijn potjes wint… het is bijna gemoedelijk.

Op de échte Herdgang, ondertussen, is het niet zo gemoedelijk meer. Aanvoerder en technisch directeur Ola Toivonen roept in elke microfoon die hij tegenkomt dat de selectie te smal is en dat er nog drie aankopen moeten komen.

Meedoen

Ondertussen zegt directeur Tiny Sanders dat PSV, ondanks 18 miljoen euro aan boodschappen op kosten van de gemeente Eindhoven, dit seizoen geen kampioen hoeft te worden. Die denkt: ik heb een vrouwennaam, dus laat ik dan ook maar de wijsheid der voetbalmoeders debiteren ('het gaat niet om het winnen, het gaat om het meedoen').

(Rik van den Boog zei als Ajax-directeur: "Wij móeten geen kampioen worden, we wíllen het graag." Vanaf dat moment wist je: jouw kop gaat eraf. Daarom slikte Tiny Sanders zijn woorden maar weer in.)

Trainer Fred (voorheen Fredje) Rutten wil wél kampioen worden, maar begint steeds meer te lijken op een trainer die het allemaal niet zo zeker meer weet.

Gemoedelijk

Toen RKC Waalwijk zaterdag in Eindhoven een joekel van een kans op de gelijkmaker miste, zag je de aanhang achter het doel schuimbekken en gesticuleren zoals ze dat tot voor kort alleen in De Kuip konden.

Zelfs de voetbalpers is om. Wie gekrakeel zoekt, wie mensen in overlevingsmodus angstig met de ogen wil zien knipperen tegen het felle licht, wie een voetbalclub met de blues wil portretteren, moet tegenwoordig op De Herdgang zijn. Niet in De Kuip of de ArenA, want daar is het - je krijgt het haast je bek niet uit - te gemoedelijk.

Het zijn verwarrende tijden.