Het blijft een mooi verhaal, zeker voor de volgende jaren, want het zal even duren voordat er weer een speler in de Major League de grens van de 3000 hits overschrijdt.

Derek Jeter, de fenomenaal goed spelende korte stop van de New York Yankees, bereikte die mijlpaal afgelopen week en aan dat feit zit een heerlijk verhaal vast.

In de dagen rond de wedstrijden waarin Jeter de grens van 3000 zou kunnen passeren, was er geen kaartje meer te koop voor de Yankees. Vooral de stoeltjes in het verre veld waren meteen uitverkocht omdat fans hoopten op een lange klap van Jeter.

En misschien, heel misschien, zaten die fans dan in een tribunegedeelte waar de ver geslagen bal zou komen. De kans was natuurlijk heel, heel, heel klein dat die gekke Jeter zijn grenspasserende hit tot een homerun zou ombuigen, maar ach…wonderen zijn de wereld immers niet uit.

Heldendom

Tot het moment dat Jeter de 3000-grens haalde, hadden 27 honkballers plaatsgenomen in het elitegezelschap. Drieduizend hits staan voor duurzaamheid, slagkracht en karakter. Heldendom ook.

Slechts één lid van die club, Wade Boggs, had zijn drieduizendste slag als homerun over de hekken zien vliegen, de anderen hadden het met simpeler uitvoeringen moeten doen.

Toen kwam Jeter. Opgefrist na drie weken met een hinderlijke, maar lichte blessure aan de kant gezeten te hebben, maakte hij in New York een krankzinnige wedstrijd mee. Hij sloeg vijf hits in vijf slagbeurten; een prestatie die zo kenmerkend is voor de mens Jeter dat je er kille koppijn van krijgt. De man heeft zo’n gevoel voor decor!

Typisch Amerikaans

Nu is de vraag, wie ving de bal. Hoe? Waar? En wat deed die man of vrouw met de bal? Ook dat werd natuurlijk een prachtverhaal, iets waar wij van zeggen: typisch Amerikaans.

Christian Lopez had van zijn vriendin, Tarra Johnson, een kaartje gekregen om naar de Yankees te gaan. Lang op voorhand van tevoren had zij die kaartjes van 65 dollar per stuk besteld en de familie was, inclusief vrienden, uren komen reizen om de Yankees te zien.

De Lopez-clan is al jaren fan en de vader van Christian droeg zelfs een Yankee-shirt van zijn held: Joe DiMaggio. Men zat in sectie 235 op de eerste rij en toen de door Jeter geslagen bal, onder oorverdovend gejuich van de mensen in het stadion, door de lucht spoot, dacht Lopez: “die kan wel eens in mijn richting komen.”

Hij knipte een foto, zoals tienduizenden deden, en zag de bal aankomen. Eigenlijk had zijn vader de bal moeten vangen, maar senior had deze avond slechte handen en behandelde de bal op een amateuristische manier. Vervolgens huppelde de gemerkte bal naar de 23-jarige Lopez die er bovenop viel.

Na een korte worsteling met andere fans stond hij op en toonde de bal aan het triomfantelijk juichende publiek in het stadion. Hij was op slag beroemd. Binnen dertig seconden werd Lopez omringd door security-mensen die blijkbaar klaarstonden en werd hij weggeleid naar de privébox van de familie Steinbrenner, eigenaars van de Yankees. Daar aangekomen werd hem meteen gevraagd wat hij met de gevangen bal zou doen.

Warm applaus

“Ik geef hem aan Mr. Jeter”, zei de fan. Toen dat in het stadion bekendgemaakt werd klonk er een lang en warm applaus. Hier stond dus geen fan die groot geld rook, want de schattingen waren dat de bal wel eens heel veel zou kunnen opleveren.

Men zei zelfs dat, als het een homerun zou worden, de bal een half miljoen dollar zou gaan opleveren. Zo veel zouden verzamelaars er wel voor over hebben. De Yankees gaven de man direct een vaste zitplaats op de eerste rij voor de rest van het seizoen en Jeter bedankte zijn fan met twee getekende shirts, twee getekende ballen en drie getekende knuppels.

Daarmee kon Lopez dan zijn financiële voordeel gaan doen. Dit alles speelde zich live op de Amerikaanse televisie af. Men genoot, ‘America’s pastime’ werd weer eens in volle glorie beleefd.

En het verhaal er omheen was te mooi om waar te zijn. Zoals het hoort.