Er was eens een auto. Een donkerblauwe Citroën. Op de zijkant zaten stickers: er stond France Télévision op. Er zat een meneer aan het stuur van de auto.

Hij had een Hele Belangrijke Taak: Hele Belangrijke Mensen rondrijden. Die Hele Belangrijke Mensen waren zo belangrijk dat ze heel dichtbij de wielrenners van de Tour de France mochten komen. Jaja, zelfs zo dichtbij dat ze die jongens op fietsen konden aanraken.

De auto met de Hele Belangrijke Mensen reed over een smal weggetje richting Saint-Flour. Voor de auto reden vijf wielrenners en een wagen van de jury. Vlak achter de auto een ploegleiderswagen van Europcar.

Die Europcar-kar reed er omdat Thomas Voeckler in de kopgroep fietste. Dat kwam mooi uit, want de Hele Belangrijke Mensen wilden Titi Voeckler graag van dichtbij zien. Titi Voeckler is nu eenmaal de allerliefste chouchou van heel Frankrijk.

Spuugafstand

De meneer met de Hele Belangrijke Taak wilde de Hele Belangrijke Mensen graag even showen hoe Titi er van dichtbij uit zag, op jacht naar een gele trui. Lekker even op spuugafstand genieten hoe een mens op een fiets lijdt.

Hoe hij zijn longen eruit hijgt. Hoe hij zijn maag in zijn keel fietst en zijn slokdarm in de knoop legt. Hoe hij probeert niet in zijn eigen snot te stikken. Wat een schitterend gezicht zou dat zijn. Glaasje bubbels erbij, een amuse misschien - la vie est belle, non?

Probleempje: de auto met de Hele Belangrijke Mensen kreeg geen toestemming van de jury om Titi van dichtbij te bekoekeloeren. De jury vond de weg te smal. En bovendien: de ploegleiderswagen van Europcar wilde Titi nog even een bidonnetje geven.

Gluren

Daar zat de meneer met de Hele Belangrijke Taak dan. Hij vloekte binnensmonds. Zo moesten zijn Hele Belangrijke Mensen vanuit de verte naar Titi turen. Zelfs de televisiekijkers thuis zagen het op deze manier nog beter dan zij. Dat ging zo maar niet.

En dus gaf de meneer met de Hele Belangrijke Taak gas. Hij stoof langs de jurywagen, met twee wielen door de berm. Ha, dacht de meneer met de Hele Belangrijke Taak, ik maak zelf wel uit wanneer ik passeer.

En toen stond er ineens een boom.

De meneer met de Hele Belangrijke Taak had een keuze. Remmen en zijn auto tegen de boom parkeren óf een paar wielrenners achterstevoren ondersteboven rijden. Hij koos het laatste; de Hele Belangrijke Mensen zouden het vast niet fijn vinden om een beetje door elkaar geschud te worden.

Een paar seconden later lag Juan Antonio Flecha zonder huid op het asfalt en hing Sjonnie Hoogerland in zijn bloedende blote kont in het prikkeldraad. Ze leefden nog, maar vraag niet hoe.

Geen ongeluk

De meneer met de Hele Belangrijke Taak duwde zijn gaspedaal nog maar een beetje in. In zijn achteruitkijkspiegel zag hij hoe Titi Voeckler het tempo weer opvoerde alsof er niets was gebeurd.

Een paar uur later werd de meneer met de Hele Belangrijke Taak samen met zijn auto uit de Tour de France gezet door de jury en de Tourdirectie. De jury sprak over een 'intolerabel ongeluk'. Daar klopte niets van. Het was geen ongeluk.

Het was een aanslag.