Een maand of drie geleden liet de 'Cobra' vanaf zijn ziekenhuisbed weten dat hij er klaar mee was. Klaar met al die collega's die riepen dat hij een lul de behanger was.

Met al die wielerfans die wensten dat ze hem nooit meer terug zouden zien. Met de ploeg die zijn contract verscheurde. Met de Italiaanse bond die voor de zoveelste keer een onderzoek naar hem instelde.

Met de dokter die zijn leven redde en vervolgens bij de autoriteiten meldde dat de Cobra z'n nieren had vergiftigd met een bedorven bloedzak.

Riccardo Ricco zwoer dat hij nooit - maar dan ook nóóit - meer zou fietsen. Hij ging iets anders doen. Een nieuw beroep uitoefenen. De Cobra werd barman.

Contactgestoord

Ricco als barman, je moet er niet aan denken. Ik ken niet veel mensen die een drankje ("Ehh, barman, wat zit er precies in deze cocktail?") zouden durven drinken in zijn café. Ook niet eentje voor de gezelligheid. Ricco staat met stip bovenaan op de lijst van meest contactgestoorde figuren die ik ooit heb ontmoet.

Begin dit jaar mocht ik een dagje meetrainen met zijn toenmalig ploeg Vacansoleil. Hij praatte 6,5 uur lang met niemand. Toen ik hem een vraag stelde, kreeg ik als antwoord een rochel op mijn schoen.

Verdwaalde toerist

Maar een groen-gele fluim op je schoen is nog altijd beter dan een groen-gele fluim in je Cocktail Gespleten Tong en een übernarcistische barman die zijn klanten probeert te vermoorden met zijn blik.

Ik heb nu al medelijden met de verdwaalde toerist die per ongeluk naar binnen loopt om een biertje te drinken en de weg te vragen.

Intussen is Ricco al een tijdje ontslagen uit het ziekenhuis. Maar hij heeft nog steeds geen Café Cobra geopend. In plaats daarvan wil hij weer wielrenner worden. Dat is niet verrassend - zelfs niet nadat hij riep dat hij nooit meer zou fietsen.

Ricco roept wel vaker zomaar wat. Dat alle andere wielrenners een stel groenten zijn bijvoorbeeld. Of dat zijn acute nierproblemen uit de lucht zijn gevallen. Of dat hij een braaf jongetje is.

Lul de behanger

Er zijn mensen die hem geloven. Ze worden steeds minder talrijk, maar er is altijd wel ergens een manager van een ploeg of ploegje die bereid is om hem een contract onder zijn snufferd te duwen.

En waarom ook niet - zolang hij niet officieel voor de rest van zijn leven geschorst is, heeft zelfs de grootste lul de behanger van het peloton het recht op een tweede, derde of vierde kans.

Ricco zou deze week zijn rentree maken in de Ronde van Servië, in dienst van een duister Kroatisch ploegje dat Meridiana Kamen heet. Maar Ricco kreeg op het laatste moment een startverbod van het Italiaanse antidopinginstituut.

Omdat er nog een onderzoek loopt. Of zoiets. Maar uitstel is geen afstel.

Bloedzak

Zeker niet zolang ze geen sluitend bewijs hebben dat Ricco echt heeft geklooid met een bloedzak uit zijn eigen koelkast. En dat bewijs is niet gemakkelijk te vinden, al was het maar omdat de dokter die aangifte heeft gedaan inmiddels is overleden.

Ergens is het maar goed ook, Ricco terug op de fiets in Verweggistan. Ik gun hem zelfs een ritje in de Tour de Midden-Moldavië of de Giro di Azerbeidzjan. Alles is best. Zolang hij maar geen barman wordt.