Ik heb met drie clubs gesproken over mijn aanstelling als Algemeen Directeur. Lang geleden, niet zo lang geleden en recent. Eén gesprek was niet serieus, omdat de leiding van die club het gesprek met mij eigenlijk alleen maar voerde omdat hun trainer dat graag wilde.

Die twee andere gesprekken waren (ook) prettig en leidde tot grote twijfel bij mij. Het is altijd goed voor je (mijn) ego als mooie clubs je vragen , zeker omdat ik al in 2004 besloot om in de nadagen van mijn werkzame leven iets nieuws te gaan doen.

Dat werd onder meer perschef van het Nederlands elftal, een parttime job die heel leuk en spannend is en waarbij ik nog dagelijks leer dat ik als sportjournalist niet alles wist/weet en begrijp van wat zich in de voetballerij afspeelt. Daarom ook vond ik die gesprekken en mogelijkheden met die clubs uitdagend.

Pek en veren

Waarom ik, zou ik het wel kunnen, waar ligt hier mijn plafond? Van die vragen dus. Maar ik bleek een lafaard. Niet dat ik het heel erg zou vinden als journalistieke collega’s mij met pek en veren zouden overgieten vanwege mijn keuze, wel omdat ik hevig twijfelde aan mijn eigen capaciteiten en kracht.

In wat ik jarenlang zelf een jungle noem de Baas zijn en blijven, het voelde als een onmogelijkheid. Dezer dagen haal ik mijn eigen gelijk. Ik volg de veldslag rond Rik van den Boog. Door sommigen inmiddels Rik van den Loog genoemd.

De betrokken stellingen kennen U en ik: de club ontsloeg weer eens een trainer, benoemde een nieuwe, verkocht spelers, kocht geen nieuwe, moet toch kampioen worden en riep daartoe een zootje platforms in het leven waarbij icoon Cruijff eindelijk een rol gaat spelen.

Chaos

Er werd zogenaamd duidelijkheid gecreeërd, doch het oogt vooralsnog als chaos. Waarbij de media een fikse rol speelt en zelfs Hans van der Zee belangrijk maakt..De Telegraaf achtervolgt de verantwoordelijke Ajax-directeur, die vorige week terugslaat via de NOS, RTL en (onder meer)het Algemeen Dagblad.

Ik heb zo’n mijn contacten en mij duizelt het al, de consument valt helemaal van verbijstering achterover. Maar het over en weer met modder gooien houdt aan. Ik wil en kan niet kiezen. Ik weet te weinig. Maar ik heb vrede met mezelf dat ik destijds een lafaard was.

Don Quichot

Ik zou die knokpartijen met onzichtbare tegenstanders niet aankunnen. Ik zou als Don Quichot blijven hameren op eensgezindheid, radiostilte en beschaving.

Ik zou blijven rekenen op die andere clubmensen, die ook allemaal beweren het alleen voor de club te doen. Ik zou vreselijk verliezen en de voetbalwereld voor eeuwig haten.