Een paar jaar lang was de mysterieuze Choppy Warburton één van de succesvolste wielercoaches ter wereld. Uiteindelijk werd deze Brit echter één van de meest verafschuwde personen uit de wielergeschiedenis.

Warburton kwam uit de atletiekwereld. Hij had veel successen geboekt als langeafstandloper. Toen aan het einde van de 19e eeuw de wielersport erg populair werd, besloot hij de kennis die hij had opgedaan als duursporter, te gebruiken om wielrenners te gaan begeleiden.

Met een aantal talentvolle Britse coureurs trok Warburton naar het toenmalige Mekka van de profwielersport: Frankrijk. Al snel wonnen zijn coureurs daar grote wedstrijden en braken ze wereldrecords.

Explosieve mix

Deze nieuwe Britse toprenners werden door veel Fransen met argusogen bekeken. Er werd beweerd dat die Britten al die opzienbarende prestaties konden leveren dankzij mysterieuze brouwsels die ze van Warburton kregen. Volgens het geruchtencircuit zouden die brouwsels bestaan uit een explosieve mix van onder meer trimethyl, strychnine en heroïne.

In 1896 ging één van de bekendste pupillen van Warburton, Arthur Linton, van start in Bordeaux-Parijs. Deze wedstrijd van bijna 600 kilometer was indertijd nog één van de belangrijkste klassiekers.

Volledig uitgeput

Na 450 kilometer leek het alsof Linton volledig uitgeput was. Zigzaggend reed hij over de weg. Vervolgens stapte hij vloekend van zijn fiets. Omstanders dachten dat hij op zou geven.

Na een korte pauze stapte hij toch weer op zijn fiets. Tot verbijstering van iedereen die hem eerder tijdens die wedstrijd had zien zwalken, reed hij in de slotfase als een speer en kwam hij als eerste over de finish.

Wat was de verklaring voor de wonderbaarlijke wederopstanding van Linton? Veel Franse wielervolgers twijfelden daar niet over: de wederopstanding kwam door een mysterieus brouwsel dat Linton onderweg van zijn manager had gekregen.

Vroege dood

Twee maanden na die overwinning overleed Arthur Linton op 24-jarige leeftijd. Zeer vaak is er een direct verband gelegd tussen die vroege dood en de mysterieuze brouwsels die hij van Warburton kreeg. Linton wordt dan ook vaak ‘de eerste dopingdode in de wielergeschiedenis’ genoemd. Toch is dat minder zeker dan dikwijls wordt beweerd.

De officiële doodsoorzaak was namelijk tyfus. De ziekteverschijnselen die bij hem geconstateerd werden, lijken er inderdaad allemaal op te wijzen dat die ziekte hem fataal werd.

Toch was er bij mensen uit zijn omgeving wel het vermoeden dat die ziekte bij hem extra zwaar toesloeg, omdat Linton al verzwakt was door de zware koersen die hij had gereden en mogelijk ook door de middelen die hij daarbij gebruikte.

Kleine Wonderkind

Een andere beroemde renner die door Warburton begeleid werd was Jimmy Michael. Dit fenomenale toptalent was slechts 1 meter 56 en had als bijnaam ‘Het Kleine Wonderkind’.

Op 17-jarige leeftijd had hij al een paar wereldrecords op zijn naam staan en op 18-jarige leeftijd won hij op de wielerbaan van Keulen het wereldkampioenschap stayeren.

In de zomer van 1896, een aantal weken voor de dood van Linton, was er met Jimmy Michael iets merkwaardigs gebeurd. Tijdens een baanwedstrijd ging hij ineens zwalkend over de piste rijden. Hij viel van zijn fiets en leek geestelijk totaal in de war te zijn.

Niet verboden

Veel wielervolgers hadden meteen een vermoeden, wat de oorzaak van het merkwaardige gedrag van Het Kleine Wonderkind kon zijn: het mysterieuze brouwsel van Warburton dat Michael vlak voor de start had gedronken.

Door alle geruchten over de brouwsels van Warburton, groeide de algehele aversie tegen deze manager. Hoewel doping indertijd officieel nog niet verboden was, besloten de Britse en Franse wielerbond toch om hem te schorsen.

Men dreigde ook Jimmy Michael te schorsen. Het Kleine Wonderkind distantieerde zich echter van zijn trainer. Michael verkondigde dat hij niet had geweten wat Warburton hem allemaal exact had toegediend en beschuldigde zijn trainer ervan dat die geprobeerd had om hem te vergiftigen. Warburton reageerde hier woedend op en dreigde Michael voor de rechter te dagen.

Geen schorsing

Uiteindelijk werd Michael niet geschorst. In 1896 reisde hij naar Amerika en zou daar nog een paar jaar succesvol zijn op de wielerbanen. Vervolgens stopte hij met wielrennen en investeerde hij zijn geld in een manege.

Toen dit een financieel debacle werd, keerde hij in 1901 terug in Europa, om zijn comeback als wielrenner te maken. In eerste instantie verliep dat geweldig: hij brak al snel twee wereldrecords.

In 1903 kwam hij echter zwaar ten val op de wielerbaan van Friedenau. Door de fysieke gevolgen van die val zou Jimmy Michael nooit meer zijn oude niveau halen.

Verbitterd

Het voormalige wonderkind raakte verbitterd. Alcohol ging een steeds grotere rol in zijn leven spelen. Op 27-jarige leeftijd werd zijn overmatige alcoholconsumptie hem fataal.

Zijn beruchte voormalige manager was toen al een aantal jaren dood. Nadat hij geschorst werd, kreeg Choppy Warburton nooit meer zijn leven op de rails.

Hij kreeg financiële problemen en ging op een klein kamertje in Londen wonen. Daar overleed hij op 20 december 1897 aan een hartinfarct.