Op 20 juli 1955 pakte Daan de Groot de mooiste overwinning uit zijn carrière: hij won de dertiende etappe in de Tour de France. De Groot dankte deze zege aan een paar koolbladeren.

De Tour was dat jaar extra zwaar omdat er een verschrikkelijke hitte heerste in grote delen van Frankrijk.

Op 18 juli, tijdens de elfde rit, had dat al tot allerlei dramatische taferelen geleid op de flanken van de Mont Ventoux.

Ferdi Kübler was tijdens die etappe bijvoorbeeld hoopvol ten aanval getrokken, maar werd op de Ventoux zo zeer bevangen door de hitte, dat de ex-Tourwinnaar in de slotfase van die beklimming over de weg begon te zwalken en vervolgens driemaal van zijn fiets viel.

Pas nadat hij minutenlang in de berm had gezeten om bij te komen, kon hij weer verder fietsen.

Ambulance

Twee andere renners die tijdens die helse beklimming ingestort waren, moesten zelfs zuurstof toegediend krijgen van de Tourarts en werden vervolgens per ambulance naar een ziekenhuis afgevoerd.

Ook twee dagen later, tijdens de dertiende rit, was het verschrikkelijk warm. De jonge Tourdebutant Daan de Groot zag het eigenlijk niet meer zitten, om alweer een dag in de brandende zon te zwoegen.

De Amsterdamse renner voelde zich erg belabberd en reed in z’n eentje achter het peloton. Hij leek op het punt te staan om uit de Tour te stappen.

Brandende zon

Toen Daan de Groot naar een veld keek dat hij passeerde, kreeg hij echter ineens een idee. Hij pakte twee grote koolbladeren van dat veld. Eén deed hij bovenop zijn hoofd en één deed hij in zijn nek. En ja, het werkte: nu had hij niet meer zo'n last van de brandende zon.

Terwijl hij met die koolbladeren op zijn hoofd fietste, begon hij zich steeds beter te voelen. Op een gegeven moment haalde hij het peloton in.

Dat peloton fietste met een slakkengang over de Franse wegen. Het was goed te merken dat bijna alle renners tijdens de voorgaande etappes veel hadden geleden en geen zin hadden om die dag voluit te koersen.

Opzienbarend

De jonge Amsterdamse Tourdebutant, die eerder tijdens die rit nog op het punt stond om op te geven, nam nu onder het motto ‘Wie niet waagt, wie niet wint’, een opzienbarend besluit: hij demarreerde. Niemand reageerde.

In het verleden had De Groot al bewezen dat hij een zeer talentvolle tijdrijder was. Dat kwam nu goed van pas: urenlang reed hij in z’n eentje op kop.

Franse taal

Daan de Groot was geen grote kenner van de Franse taal. Tijdens de etappe hoorde hij dat hij 'treize' minuten voorsprong had op het peloton. Hij vermoedde dat dit betekende dat hij nog slechts drie minuten voor lag. Daarom besloot hij om nogmaals te versnellen.

In de slotfase gaf hij alles wat nog in hem zat. En zo won Daan de Groot de dertiende etappe van die Tour de France met meer dan twintig minuten voorsprong.