ROTTERDAM - Heleen van der Wilt werd zondag voor de derde keer met de Nederlandse ploeg wereldkampioen korfbal. Taco Poelstra en Dennis Voshart ook. De twee spelers kregen acht minuten voor het einde van de finale tegen België (22-9) een applauswissel.

Het duo speelde hun laatste interland voor Oranje. Van der Wilt niet. Nog lang niet zelfs. Na de hattrick wil ze het kwartet volmaken. Van der Wilt (29) speelde zondag in de voor driekwart gevulde Ahoy' (7500 toeschouwers) in Rotterdam een belangrijke rol.

De routinier bracht rust in de ploeg, hield de Belgische schutter Wendy Lodewijckx in bedwang en schoot met scherp, drie uit vijf. "Ik speelde heel relaxed", keek ze terug. "Zat heerlijk in mijn vel. Voor de wedstrijd voelde ik me al heel ontspannen. Er zat totaal geen stress in mijn lijf."

Halverwege al bekeken

De zevende WK-finale tegen België was halverwege de eerste helft (8-3) eigenlijk al gelopen. "Toch was ik er nog niet helemaal gerust op", bekende Van der Wilt. "Ik heb wel meer meegemaakt dat die Belgen van vijf doelpunten terugkwamen."

Toen Oranje kort na de pauze van 11-5 uitliep naar 16-5 wist de speelster van Fortuna Delft dat de zesde wereldtitel voor Nederland binnen was. De marge van dertien doelpunten was de grootste in zeven WK-finales. Van der Wilt werd na de wedstrijd uitgeroepen tot beste speelster van het toernooi. Ze stond in vier van de vijf wedstrijden in de basis en scoorde acht uit 37. "Gaaf, puntgaaf", vond ze de individuele erkenning, "maar het teambelang stond voorop. Het ging om de wereldtitel."

Bij de mannen ging de prijs naar Wim Scholtmeijer, eveneens van Fortuna Delft. De 21-jarige Drent speelde zijn eerste WK, werd topscorer binnen Oranje met twintig doelpunten en plukte 63 rebounds. "Een beloning voor de vele uren trainingsarbeid."

De leukste

Beide internationals keken na de overwinning terug op een geslaagd WK. "Ik werd wereldkampioen in New Delhi en Adelaide maar dit is de leukste", bekende Van der Wilt. "Mijn familie en vrienden zaten op de tribunes. Dat geeft je toch een extra kick, een extra stimulans. Ik wilde absoluut goed voor de dag komen." Dat gevoel had de hele Nederlandse ploeg. "De ploeg was een eenheid, een hecht collectief", zag Leon Simons die met vijf treffers topscorer werd in de eindstrijd. "We gingen voor elkaar door het vuur."

Brandschade liep Oranje daarbij niet op. De Nederlandse ploeg kwam op het zevende WK nooit in gevaar en reeg de overwinningen moeiteloos aaneen. In vijf wedstrijden maakte Oranje 124 doelpunten en kreeg er 43 tegen. "We waren superieur", wist Van der Wilt, "omdat we nooit arrogant werden." In de voorronde lag het accent meer op de promotie van het korfbal, vanaf de halve finales ging het om de winst en de wereldtitel. "We slaagden er in de concentratie vast te houden", vond Van der Wilt. "Ook in de fases dat de wedstrijd al gelopen was. "

Van der Wilt is een nomade in het Nederlandse korfbal. Ze begon bij Atlantis in haar geboortedorp Mijdrecht, verhuisde als -jarige naar DKOD en Heelsum en debuteerde in '95 in Oranje. Na DKOD volgde Oost-Arnhem en Blauw Wit. Afgelopen zomer vroeg ze overschrijving naar Fortuna Delft. "Ik ben nog ambitieus en wil landskampioen worden. Die titel mis ik nog. Fortuna is de beste ploeg in Nederland. Daarbij heb ik de beste kans."

In november verhuist ze met haar vriend Remco Broere, trainer van Blauw Wit, van Arnhem naar Delft. Voor haar werk, coördinator van het gezondheidscentrum aan de hogeschool van Arnhem en Nijmegen, gaat ze twee dagen in de week op en neer reizen. Negen jaar geleden stopte ze een half jaar met korfbal omdat het traject Mijdrecht-Heelsum haar te veel werd. Daardoor liep ze ruim tien interlands achterstand op bij Poelstra en Voshart.

Poelstra nam zondag afscheid na 45 interlands, Voshart na 46. Van der Wilt speelde zondag tegen België haar 34e interland. "Ik haal die jongens wel in", lachte ze na haar derde wereldtitel. "Ik ga nog wel een jaar of vier door. " Zelfs het record van ene Gerard Bos (47 interlands) uit een grijs verleden is voor Van