Wat een gevoel. Ik kan het nog steeds nauwelijks bevatten. Wij, Nederland, wereldkampioen. De beste van de hele wereld.

Het moest ook wel gebeuren, dit jaar. Nu niet, dan nooit niet. Alles zat mee. Scheidsrechters, tegenstanders, lotingen. We klutsten er een paar ballen in, onze keep hield er een paar ballen uit - en hutseldefluts simsalabim we stonden in de finale.

Het sloeg nergens op, maar tegelijkertijd was het volkomen logisch. De Spanjaarden wisten dat ze in de finale zo vaak op doel konden schieten en koppen als ze wilden - die bal ging er toch niet in. De bal kón er namelijk niet in. Waarom niet? Daarom niet. Wij deden maar één ding: wachten op dat ene moment. Het moment van Arjen Robben.

Paniek

Heerlijk, dat stiftje. Stijlvol, maar zo eenvoudig. Andere spelers zouden de bal via de benen van Casillas naast hebben geschoten. Robben niet. Die heeft vroeger de videoband van de mooiste goals van Dennis Bergkamp grijsgedraaid.

Robben wist al dat hij ging stiften toen hij de dieptepass van Sneijder zag komen. Goh, ik zie Casillas nog tevergeefs zijn handen uitsteken naar de bal. De paniek in zijn ogen. Adios, wereldtitel.

Trauma's

Dat die Spanjaarden na afloop uitgebreid feestvierden, kan ik goed begrijpen. Tweede worden is ook leuk. Zeker als je in de finale maar met 1-0 verliest van een onoverwinnelijk elftal. Het was misschien wel een beetje overdreven dat ze in Madrid en Barcelona in de fonteinen sprongen, maar goed: het blijven Spanjolen, hè. Dat temperament moet worden geblust.

Bert van Marwijk omschreef het na afloop treffend: 'Spanje was de mooiste ploeg. Die hadden het verdiend om wereldkampioen te worden. Maar een wereldtitel verdien je niet. Die win je.'

Zo is het maar net. We hebben bewezen dat we het belangrijkste voetbaltoernooi ter wereld kunnen winnen door niet te voetballen. De trauma's van '74 en '78 zijn verwerkt met een mengeling van karate, judo en toneelspelen.

Huldiging

Mijn vader zat thuis met tranen in zijn ogen voor de tv. Net als al die andere Nederlanders die er niet aan hadden moeten denken voor de derde keer een WK-finale te verliezen. Drie keer! Kun je het je voorstellen? Dan zou je bijna denken dat we helemaal nooit meer wereldkampioen zullen worden. Poeh. Gelukkig is dat onheil afgewend.

Vandaag de huldiging. Dat wordt wat, hoor. Rondvaartboot door de grachten, woonboten die veranderen in tribunes, één grote wij-hebben-de-cup-polonaise door het land. Yo in d'r oranje bikini op de voorplecht, Wesley ladderzat ernaast en Mark van Bommel met een megafoon op het dak: 'Wij zijn de beste van Brazilië! En van Uruguay! En van Spanje!'

Ik heb al de hele week mijn oranje onderbroek en oranje T-shirt aan. En die doe ik ook niet meer uit ook. Volgens mijn vriendin ben ik niet goed bij mijn hoofd. Ze zegt steeds dat ik in de ontkenningsfase zit.

Is helemaal niets van waar.