Rond 1980 was de Amstel Gold Race vaak de Grote Jan Raas-show. Hij won deze koers maar liefst vijf maal. In die jaren kreeg de wedstrijd dan ook als bijnaam ‘de Amstel Gold Raas’.

In 1977 won hij de Limburgse klassieker voor het eerst. Tijdens de finale zat hij in een driemans kopgroep, samen met Hennie Kuiper en Gerrie Knetemann. Raas reed dat jaar voor de Frisol-ploeg. Die andere twee Nederlanders reden voor TI-Raleigh.

Beide ploeggenoten deden er alles aan om de Frisol-kopman te slopen, maar Raas reageerde op indrukwekkende wijze op elke aanval. Uiteindelijk versloeg hij Kuiper en Knetemann in de sprint.

In de winter die daarop volgde stapte Raas over naar de TI-Raleigh-ploeg van Peter Post. Als kopman van dat team won hij in 1978 wederom de Amstel Gold Race.

Ziek

In 1979 was Raas op de dag van de Amstel Gold Race eigenlijk niet goed in orde. Onderweg moest hij zelfs braken. In de finale begon hij zich wat beter te voelen. Dankzij het magnifieke ploegenspel van de oppermachtige TI-Raleigh-ploeg, slaagde hij er dat jaar toch in om voor de derde keer de Limburgse klassieker te winnen. Ook in 1980 en 1982 won Raas.

In 1981 eindigde de Gold Race in een massasprint. De regerende wereldkampioen Bernard Hinault won; Raas werd ‘slechts’ vijfde.

Eén van de weinige Nederlandse wielerliefhebbers die zeer blij was met deze uitslag, was organisator Herman Krott. Hij besefte hoe belangrijk het was voor de internationale uitstraling van zijn koers dat Hinault op de erelijst kwam.

Enige klassieker

Indertijd werd Nederlands enige klassieker in het buitenland nog niet erg serieus genomen. Dat kwam mede doordat de Amstel Gold Race natuurlijk veel jonger is dan de andere voorjaarsklassiekers.

De Gold Race werd pas in 1966 voor het eerst georganiseerd, terwijl bijvoorbeeld Luik-Bastenaken-Luik voor het eerst in 1892 werd verreden.

Krott deed erg zijn best om toch gemotiveerde buitenlandse toppers naar zijn koers te halen. Veel succes boekten die buitenlandse toppers niet in de jaren ’80. Van de tien Gold Races die volgden na de zege van Hinault, werden er maar liefst acht gewonnen door Nederlanders.

Wanneer aan Krott gevraagd werd, wie de gedroomde winnaar van zijn koers was, dan antwoordde hij meestal: "Een Italiaanse topper, het maakte me niet veel uit welke". Hij hoopte dat een Italiaanse zege ervoor zou zorgen dat men eindelijk ook in de wielergekke Laars van Europa de Amstel Gold Race ging beschouwen als een belangwekkende klassieker.

Tot zijn spijt zag hij begin jaren ‘90 Maurizio Fondriest en Gianni Bugno nipt de zege mislopen in de Limburgse klassieker.

Afscheid

Nadat hij jarenlang vergeefs had gehoopt op een Italiaanse overwinning, nam Krott na de Gold Race van 1995 afscheid als organisator. Hij werd dat jaar 65 en vond het hoog tijd om de organisatie over te laten aan een jongere generatie.

En ja hoor, vervolgens had het lot een merkwaardige grap voor hem in petto: in 1996 werd de wedstrijd voor het eerst gewonnen door een Italiaan. Sinds het afscheid van Krott is de koers al vijf maal door een Italiaan gewonnen.

Ja, in de dertig jaar dat hij de Gold Race organiseerde, heeft Herman Krott zich erg vaak zorgen gemaakt over de internationale status van zijn wedstrijd. Uiteindelijk kan hij echter zeer tevreden zijn over de ontwikkeling van de Amstel Gold Race.

Met name in de laatste jaren van de heerschappij van Krott, groeide zijn geesteskind daadwerkelijk uit tot een volwassen klassieker van internationale allure. Anno 2010 heeft de wedstrijd die prominente status nog steeds.