Paniek. Paniek! PANIEK! De blokjes op de olympische schaatsbaan zijn groen. En niet rood, zoals het hoort. Wie denken die Canadezen wel dat ze zijn?

Ooit – heel, heel, heel lang geleden – lag er een sneeuwrandje op het ijs om de binnenbaan van de buitenbaan te onderscheiden. Dat was in een eeuw dat schaatsers nog rondjes gleden met Friese doorlopers, wollen sjaals om de nek en een warme kruik onder de oksels.

Destijds was het ook altijd minstens min dertig, hingen er geelgroene ijspegels aan kapotgevroren neuzen en werd er verplicht gestopt voor koek en zopie halverwege de tien kilometer. Dat was geen sport: dat was overleven. Dat was Neanderthalerschaatsen.

Alles is beter

Sinds de invoering van de rode blokjes is alles beter geworden. De pakken zijn sneller, de schaatsen applaudisseren bij iedere afzet en de temperatuur in de hal ligt aangenaam rond de zestien graden. Koek en zopie wordt alleen nog maar geconsumeerd op de tribunes. Leve de blokjes. De RODE blokjes, welteverstaan.

Want laten we wel wezen: blokjes horen rood te zijn. Dat zijn ze altijd al geweest. In het begin waren het rode stenen, toen gingen we over op houtjes en sinds de ontdekking van het plastic rollen ze met miljoenen tegelijk uit de rodeblokjesfabriek in Wymbritseradiel. In de blokjesfabriek hebben ze één kleur: blokjesrood.

Sabotage

Minder dan een week voor de Olympische Spelen hebben de Canadezen de deuren van hun ijsbaan eindelijk opengezet voor de rest van de wereld. En wat blijkt: de blokjes van de Olympic Oval zijn groen. Waar ze die blokjes vandaan hebben is een raadsel – niet uit Wymbritseradiel in ieder geval. Het is een laaghartige poging om de concurrentie een loer te draaien. Sabotage!

Ik weet zeker dat de Canadese schaatsers al maanden in het geheim trainen met groene blokjes en nu een niet meer in te halen voorsprong hebben op onze jongens en meisjes. Sven Kramer keek met tranen in zijn ogen naar de verkrachte ijsbaan en zei: ‘Duidelijk is anders. Hier gaan we het zeker nog over hebben.’

Annette Gerritsen durft het ijs niet meer op, Jan Smeekens rijdt alleen nog maar rechte stukken, Simon Kuipers is van alles kwijt en Ireen Wüst slaapt al dagen niet meer omdat ze denkt dat er Groene Blokjesmonsters onder haar bed liggen. Bondscoach Wopke de Vegt meldde dat de signaalfunctie van de blokjes foetsie was. Hij kondigde aan protest in te dienen bij de internationale schaatsbond. Zijn haar zat nog woester dan anders.

Signaalfunctie

Die groene blokjes zijn ons door de keel geduwd en we stikken erin. Bondscoach Wopke heeft gelijk. De signaalfunctie is weg! Protest! We benoemen Wopke tot Generaal en kondigen een papieren oorlog af tegen alles wat groen is. Want dit loopt fout.

Voor je het weet veranderen die Canadezen nog veel meer. Rijden we ineens rechtsom of ligt er een houten kluunvlonder op de kruising. Nog erger: ze schaffen de buitenbaan af. Dan schaatsen we alleen nog maar binnenbochten – net als in die ploegenachtervolging die we ook al zo verafschuwen.

Het zou me ook niet verbazen als ze de hele piste straks verplaatsen naar het middenterrein. Piepkleine rondjes, allemaal een helm op, Koreanen en Canadezen op het hoogste treetje en voilà: we kijken naar shorttrack. Doe er een puck en een paar sticks bij en het is ijshockey.

Hup Wopke

Schaatsen is van ons. Daar moet je met je Canadese tengels vanaf blijven. Weg met die groene blokjes. Hup Wopke.