Mijn Amerikaanse schoonvader neemt drie dingen in het leven zeer serieus: zijn werk, de kerk en golf. Deze activiteiten bepalen zijn leven, volgens een vast ritueel.

Op werkdagen is hij voor zeven uur het huis uit, op weg naar de ochtendmis. Na afloop rijdt hij naar zijn werk of een restaurant voor een business breakfast. Tegen zeven uur 's avonds, als hij weer thuis is, zet hij de tv aan.

Tijdens het nieuws ontspant hij zich met een potje drooggolfen. Dat wil zeggen: hij pakt zijn golfclubs, kiest er een met zorg uit, gaat in de houding staan die golfers aannemen zodra het menens is en geeft een virtueel klein wit balletje een hijs.

Virtueel, want in de huiskamer zou het slaan van een echte golfbal vanzelfsprekend brokken veroorzaken. Wel hoor je het striemende geluid van snelle luchtverplaatsing. Een keer, tien keer, honderd keer. SWISHHHH. In gedachten is mijn schoonvader in de avonduren een topgolfer.

Kritiek

Een paar weken geleden had ik hier geschreven: in gedachten is mijn schoonvader Tiger Woods. Niet dat hij hem adoreerde, want behalve de paus (de vorige, niet de huidige) is voor hem niemand boven kritiek verheven. Maar Woods kwam wel in de buurt.

Als zijn broer tijdens de weekends op bezoek was ging het gesprek óf over Democraten die het land naar de verdoemenis helpen óf over de maaltijd die hij aan het bereiden is óf over de laatste overwinning van superman Tiger.

Daar is nu verandering in gekomen. Of eigenlijk ook weer niet. Wel heeft het respect voor Tiger zich naar een ander terrein verplaatst. 'Mijn God,' zei hij het afgelopen weekend door de telefoon.

'Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor zijn planning. Sporten, gezinsleven, tien of meer women on the side. Hij leidde een geweldig georganiseerd leven. Petje af.' Dat was dus cynisch bedoeld.

Dagtaak

Lezen over de val van Woods in de Amerikaanse pers was de afgelopen weken bijna een dagtaak. Het land is nu al drie weken in de ban van Tiger. De enige columnist die het onderwerp tot nu toe had gemeden was columnist Frank Rich van The New York Times.

Tot zondag, toen hij Woods bij wijze van inhaalmanoeuvre tot persoon van het jaar uitriep. In een poging alle voorgaande columns en columnisten te overschreeuwen schreef Rich dat Tiger's bedrog meer zegt over de tijdgeest dan de terreuraanval van 11 september 2001.

Vertaling: volgens Rich is Tiger bij nader inzien de man van het decennium.

Fall from grace

Groter, more evil, meer verdorven dan Osama? Een kwestie van smaak, lijkt me. Of van prioriteiten. Maar het is ontegenzeggelijk waar dat de klap hard is aangekomen.

Niet alleen bij golffanatici als mijn schoonvader, maar in het hele land. The biggest fall from grace, is de term die iedereen in de mond bestorven ligt. Bijbehorende gezichtsuitdrukking: ernstig, bedroefd, samenzweerderig.

Harder is nooit iemand gevallen, dieper nooit iemand gezonken. Tot zijn nek in de modder.

Kluizenaar

Hoe graaft hij zich daar weer uit? Het origineelste antwoord staat deze week in The New Yorker. Volgens schrijver John Cassidy moet Woods tijdens de kerst een tv-interview geven in een weeshuis of een ziekenhuis voor kankerpatiënten.

Aan het eind van het gesprek maakt hij publiekelijk een check over aan het instituut ter waarde van honderd miljoen dollar.

Gaat hij natuurlijk niet doen. In plaats daarvan heeft hij een zeer Amerikaanse boetedoening gekozen voor zijn zondige gedrag. Hij heeft zich teruggetrokken in zijn gated community.

Tiger de kluizenaar, die ons bij wijze van kerstboodschap een korte e-mail stuurt over de staat van zijn huwelijk. Wel zo origineel.