Hij wil zichzelf beproeven. Rik Vollebregt heeft een parkoers uitgestippeld dat hem ondermeer voert over de kasseien van Parijs-Roubaix en de hoogste beklimming van West-Frankrijk.

De tocht duurt ruim een week. Elke etappe eindigt op een camping, waar onze eenzame held zijn tentje opzet en meestal z’n eigen eten kookt.

De weergoden die hem op zijn reis begeleiden, lijken regelmatig in een sadistische bui te zijn. Bij de start in de provincie Utrecht wordt Vollebregt meteen begroet door een forse tegenwind.

Op de dag dat hij allerlei lastige hellingen moet bedwingen, wordt hij geteisterd door een zinderende hitte. De volgende dag mag hij door de stromende regen rijden.

Enige droge plek

‘In een dorpje eet ik brood uit mijn fietstas onder de overhangende takken van een kastanje achter een tuinhek: de enige droge plek die ik kan vinden.’ Op dat moment komt er bij hem een vraag op, die je tijdens zo’n tocht vooral niet te vaak moet stellen: wat is hier eigenlijk leuk aan?

Een goed antwoord op die vraag volgt een aantal dagen later. Dan beleeft hij een groot moment van victorie. Victorie op de weergoden die hem probeerden te ontmoedigen. Victorie op de hindernissen die zijn tocht zo zwaar maakten.

Victorie op alle lichaamsdelen die hem onderweg middels pijnscheuten te kennen wilden geven dat hij moest stoppen. Dat euforische moment beleeft hij, wanneer hij in Bretagne een duin opfietst en daar de finish van zijn route ziet verschijnen: de Atlantische Oceaan.

Eenzame fietser

Over deze tocht heeft Vollebregt een boek geschreven. Hierin kan de lezer meebeleven wat er zich onderweg afspeelt in het hoofd van de eenzame fietser. Op sommige middagen komen er spontaan allerlei fascinerende theorieën en verhalen in hem op.

Op andere momenten hoort hij echter kilometers lang niets anders in zijn hoofd dan Neil Young, die steeds hetzelfde zinnetje zingt: ‘You are like a hurricane’.

Om zichzelf te motiveren om het fietstempo hoog te houden, fantaseert Vollebregt regelmatig dat hij een wielrenner is die een wedstrijd rijdt. Op een gegeven moment fietst hij over een weg waarop daadwerkelijk strepen, pijlen en teksten gekalkt zijn, die ondermeer een sprint voor het bergklassement aangeven, waaruit blijkt dat daar onlangs een wielerkoers is gepasseerd.

Tour de Flèche

Onder zo’n pijl die blijkbaar de route aangeeft, staan de letters ‘TF’ gekalkt, wat mogelijk de afkorting van de naam van de koers is. Daardoor geïnspireerd bedenkt Vollebregt een naam voor de fictieve koers die hij fietst: 'Tour de Flèche'. Dat is daarom de titel geworden van zijn boekje.

Aan dit boek is enerzijds te merken dat Vollebregt een ervaren schrijver van artikelen is, maar anderzijds ook dat dit pas zijn eerste boek is.

Passages met scherpe observaties en interessante overpeinzingen worden afgewisseld met beschrijvingen die niet erg kunnen boeien. Om de lezer daadwerkelijk bijna 100 pagina’s mee te slepen, had er bijvoorbeeld een iets duidelijker rode draad in dit verhaal mogen zitten.

Het resultaat is dus geen meesterwerk, maar wel een sympathiek, persoonlijk boekje. Een papieren monumentje voor de beproeving die Rik Vollebregt succesvol heeft doorstaan; een getuigenis van zijn victorie in de Tour de Flèche.

Titel: Tour de Flèche
Auteur: Rik Vollebregt
Pagina’s: 94
Uitgeverij: Free Musketeers