Ergens heb je toch hoop. Een onrealistische, nergens op gebaseerde flinter van verlangen. Met de handjes gevouwen voor een wonder in Moskou: geen Duitsland op het WK Voetbal.

Autobahn, Karlsruhe. Om mij heen slechts Mercedessen en Audi's. Op de radio Beiers gejodel, marsmuziek, Rammstein. En Rusland - Duitsland, live vanuit Moskou. 'Das Spiel des Jahres!!!', volgens de schreeuwende commentator van Radio Südwestrundfunk.

Hij is niet bang dat Die Mannschaft gaat verliezen. Net als alle analisten, supporters, trainers en spelers is hij ervan overtuigd dat Duitsland uit Moskou terugkeert met de volle buit.

Een stadion stampvol dolle Russen? Kein Problem. Kleine tovenaar Arshavin? Kein Problem. Tsaar Guus? Kein Problem.

Adelaar

Grote lichten in mijn spiegel: een zilvergrijze Mercedes maat slagschip wil door me heen. De bestuurder gebaart met zijn handen dat ik de berm in moet. Hij passeert me en zet zijn grote lichten weer aan om de volgende auto als een speelgoedwagentje van de weg te drukken.

Aan zijn achterruit bungelt een mascotte: een adelaartje in een Duitsland-shirt. Het is alsof het ding me uitlacht. Ik voel me gekrenkt. Druk mijn gaspedaal in.

Met zijn tweeën

Bij het bord Mannheim 53 km rolt de eerste bal in Moskou. 'Der Krieg hat begonnen', zegt de commentator zonder een spoor van ironie. De uitkomst van de oorlog om het WK-ticket staat natuurlijk al lang vast.

Een WK zonder Duitsland is geen WK. Duitsland is er altijd. In 1974 was Duitsland zelfs met z'n tweeën. Niet van te winnen. Toen niet, nu niet, nooit niet.

Krijsend van plezier knikkeren ze hun oranje buren uit het toernooi. Of lachen ze uit als ze niet eens gekwalificeerd zijn. Dé hit van de zomer van 2002: 'Ohne Holland fahren wir zur WM'.

Status quo

Keer op keer komen ze met een team naar het WK waar je op papier nog niet van elf bratwursten wint. Kale linksbacks, spitsen met verlopen snorren, houterige voorstoppers en een schele keeper. Maar ze komen altijd ver.

Of ze winnen. Liefst op een lelijke manier. Een frommeldoelpuntje in de vierennegentigste minuut of een binnengepunterde pingel - uiteraard onterecht toegekend.

Tientallen kilometers lang houd ik gelijke tred met de dikke Mercedes. Het adelaartje grijnst een paar honderd meter voor me. Ik loop niet in, maar ik verlies ook geen terrein. Op de radio ook status quo. Vanaf het begin van de wedstrijd wordt Duitsland teruggedreven. Maar de Russen van Guus vergeten te scoren.

Bij te blijven

Bij Darmstadt-Zentrum scoort Miroslav Klose de onvermijdelijke onterechte goal. 'Tóóóóóóórrrrrrrrr!' galmt de Südwestrundfunk. De dikke Mercedes aan de horizon loopt verder op me uit.

Ik moet alles geven om bij te blijven. Slinger tussen twee vrachtwagens door, toeter een medetoerist van de linkerbaan en doe alsof ik het bord 80 bij wegwerkzaamheden niet zie.

Duitslandloze zomer

Even heb ik hoop. Vlak voor Frankfurt zie ik de adelaar weer groter worden. Ik begin er zowaar in te geloven dat ik de Mercedes kan achterhalen met het naaimachinemotortje onder mijn motorkap.

In Moskou speelt Duitsland inmiddels met tien man en zijn de Russen aan een slotoffensief begonnen. Die Mannschaft wankelt, een Duitslandloze zomer in Zuid-Afrika lonkt.

Maar het laatste duwtje blijft uit. Duitsland wint. De tickets voor de kale linksbacks, de houterige voorstoppers, de snorrenspitsen en de loensende keepers kunnen worden geboekt.

Na Frankfurt ligt de Autobahn ineens wagenwijd open. De Mercedes geeft gas en verdwijnt uit het zicht. De adelaar in zijn zwart-witte pakje is nergens meer te zien. Wel te horen. Hard lachend in mijn oren.