ZWOLLE - Nederland - India 2-0. Niemand had anders verwacht na de eerste speeldag Daviscup in Zwolle voor de promotie/degradatie. Zelfs de Indiase tennisploeg niet. Toch scheelde het vrijdag maar weinig of het was anders geweest in de tropisch warme IJsselhal, want Martin Verkerk schutterde, Sjeng Schalken schitterde. Het doel (maximale voorsprong) liep geen schade op en dus was iedereen blij in het oranje uitgedoste kamp.

Het meest blij was Martin Verkerk over zijn winst in de tenenkrommende vijfsetter tegen Rohan Bopanna: 5-7 6-3 5-7 7-6 (tiebreak 9-7) en 12-10. De finalist van Roland Garros stond stijf van de spanning omdat hij na het dramatische verlies tegen de Zwitser Michel Kratochvil in Arnhem niet weer de afgang van een nederlaag voor zijn landenteam wilde meemaken. Nu hij 15e tennisser van de wereld is, wenst hij een volwaardige international en Daviscupspeler zijn. "Ik hou van Nederland, dat zit heel diep, en ik wil presteren voor Oranje", zei hij later.

Harder dan ooit

Verkerk had nog geen enkelspel voor de Daviscup gewonnen, voelde de degradatie van het team tegen de Zwitsers als zijn fout en was vastbesloten alles goed te maken in het eerste enkelspel tegen India. In de voorbereiding werkte hij harder dan ooit, verbaasde captain Tjerk Bogtstra in de oefensessies met tennis van zeer hoog niveau. In de wedstrijd tegen Bopanna, 342e van de wereld, kwam hij daar nooit aan.

De eerste set was ronduit slecht, moest ook Verkerk toegeven. De vier volgende waren niet veel beter. Verkerk stapelde fout op fout en bemerkte dat zijn opponent het beste uit zichzelf haalde. Bopanna lukte veel. "Ik vond hem een top-100-speler", loofde Verkerk zijn tegenstander. "Hij had ook niets te verliezen. Hij kon onbevangen spelen, zoals ik op Roland Garros heb gedaan."

Iets meer rust

Verkerk won het eerste enkelspel voor Nederland op karakter. Vijf slopende sets in 4 uur en 35 minuten waarin hij constant werd opgepept door Bogtstra en de andere spelers. John van Lottum, met wie hij zaterdag zal dubbelen mits hersteld van de inspanning, had geen stem meer over van de aanmoedigingen. Fouten kon hij veelal herstellen met zijn sterke opslag: 43 aces. Zijn beginklappen deden de marathon in zijn voordeel kantelen in de vijfde set. "In de finale kreeg ik inderdaad iets meer rust."

Het winnende punt kwam als een bevrijding. Eindelijk gewonnen. "Ik ben nu door een barrière heen", juichte hij. "Vanaf nu zal ik een waardige Daviscupspeler worden."

Gevecht

Wat een waardige Daviscupspeler is, liet een weergaloos sterk spelende Sjeng Schalken daarna zien. De Limburger met veel ervaring én in topvorm was met de Indiase debutant Prakash Amritraj al bijna klaar toen Verkerk onder de douche vandaan kwam: 6-3 6-1 6-1 in 1 uur 27 minuten. "Zo win ik niet vaak", zei Schalken, "ik moet mij altijd door een gevecht kunnen werken. Dat gevecht was er in de eerste set niet. In de tweede kwam dat er wel en voelde ik de adrenalinestoot."

Schalken kon de partij van Verkerk niet aanzien in afwachting van zijn eigen wedstrijd. "Ik zou er zware benen van kunnen krijgen en energie mee kunnen verspelen. Dat Martin het moeilijk had, was wel te verwachten. Elke jonge tennisser gaat in de eerste Daviscupwedstrijden door grote problemen heen. Ik vind het knap dat hij de overwinning eruit heeft gesleept. Hij is een groot speler."