Nog niet schrijf je een topsporter af, of hij speelt het toernooi van zijn leven. Andy Roddick verloor in mei op Roland Garros kansloos van de Fransman Gaël Monfils. Na afloop klaagde hij over de invallende duisternis.

Als ervaringsdeskundige denk je dan: het is afgelopen. Een Amerikaan die verliest is woedend of filosofisch, hij scheldt of belooft sterker en beter terug te komen.

Maar hij klaagt niet, niet over de falende scheidsrechter, niet over de onsportieve of mazzelende tegenstander en al helemaal niet over de ondergaande zon. Exit Andy, was dus mijn voorspelling.

Overschat

Een maand later kegelt het Amerikaanse servicekanon op Wimbledon Lleyton Hewitt en Andy Murray uit het toernooi. Indrukwekkende wedstrijden, waarin Roddick de routinier uit Australië en het overschatte talent uit Schotland het nakijken geeft met een nieuw wapen: de giftige backhand.

Waar komt die vandaan? Wat is er met Andy gebeurd tussen Roland Garros en Wimbledon? Wanneer heeft hij besloten een complete tennisser te worden? Die backhand is goud, evenals zijn positiespel. Roddick is quick on his feet, waardoor hij telkens net genoeg tijd heeft om zijn backhand winners te slaan.

Daarna de finale, tegen Roger Federer.

Sportgeschiedenis

Roddick is de Zwitser in alle opzichten de baas, tot 6-2 in de tiebreak van de tweede set. Wat daarna gebeurt is sportgeschiedenis, als dat woord mag. We hebben het hier niet over de backhandvolley die Roddick mist op de stand 6-5 in zijn voordeel.

Toen was het kwaad al geschied. Nee, de eerste slagenwisseling na 6-2 is beslissend. Roddick neemt het initiatief en hoopt de rally af te maken met een harde bal op de backhand van Federer.

Geluk

Met een uiterste krachtsinspanning weet Federer de bal te retourneren. Hij zeilt buiten bereik van Roddick over het net; 6-3 in plaats van setwinst. Geluk of wijsheid? Ik denk het eerste, maar fans van Federer zullen ongetwijfeld in deze return het zoveelste bewijs van genialiteit van de Zwitser zien.

Een onwaarschijnlijk punt, waaruit Federer energie put. Come on!, roept hij zichzelf toe. Wat gaat er op dat moment in Roddick om? Waarom heeft niemand hem er naar gevraagd? Ik vermoed, nee, weet eigenlijk wel zeker dat hij denkt: 'Dit kan niet, zo'n punt mag niet, ik had deze set moeten winnen.'

Druk

Roddick is afgeleid. Hij begint te twijfelen. Voor het eerst. Twee punten later staat het 6-5. Roddick staat nu onder waanzinnig grote druk. Theoretisch, statistisch gezien, heeft nog één kans, maar in werkelijkheid is hij bijna verlamd van angst. De lachwekkende backhand volley is daarvan het logische gevolg. Federer speelt de set daarna geroutineerd uit. 1-1 in plaats van 2-0.

Ruim twee uur later heeft Federer zijn vijftiende slam gewonnen. Roddick gooit zijn racket weg. Een dag later meldt hij zich geblesseerd af voor de Davis Cup, later deze week. Een heupblessure, heet het. Ik weet wel beter: hij is mentaal gesloopt. Die backhandreturn van Federer op 6-2 in de tiebreak krijgt hij nooit meer uit z'n hoofd.