NEW YORK - Het Amerikaanse tennis heeft weer een idool. Andy Roddick is de naam. Een redneck van 21 uit Omaha, Nebraska. Een kruising van Jim Courier en André Agassi. Hij was een houthakker, een ongeleid projectiel die in enkele maanden door Brad Gilbert gekneed werd tot een vrijwel onverslaanbare powerhitter.

Roddick stond op de US Open in zijn eerste grandslamfinale. Hij toonde in Arthur Ashe Stadium geen spoor van nervositeit. Had nooit klamme handen, ging onvervaard het vuurgevecht aan met Juan Carlos Ferrero en sloeg de Spanjaard in drie sets en 102 minuten van het hardcourt, 6-3 7-6 (2) 6-3. Zijn opslag was verwoestend (22 aces, in het toernooi), zijn forehand moordend. Op Roddick stond op de US Open 2003 geen maat.

Super Saturday

Hij kwam één keer in gevaar, op Super Saturday in de halve finale tegen David Nalbandian. De Argentijn nam twee sets voorsprong, kreeg op 6-5 in de tiebreak van de derde set een matchpunt maar verloor de thriller na ruim 3,5 uur in vijf sets, -3 7-6 (4) 6-7 (7) 1-6 3-6. De A-Rod sloeg 38 aces, een persoonlijk record. Hij slaagde er voor de tweede keer in zijn carrière in een achterstand van 0-2 in sets om te buigen in een overwinning.

Roddick weigerde te verliezen van Nalbandian, omdat hij de tennisser met een missie was. Hij móest de US Open 2003 winnen. In de aanloop naar de laatste grand slam van het jaar leed hij in het Amerikaanse hardcourtseizoen slechts één nederlaag, in de halve finales van Washington tegen Henman. Hij won drie toernooien, waaronder twee uit de Masters Series (Montreal, Cincinnati).

Een week na zijn 21e verjaardag bereikte hij zondag in New York voor 23.158 fans het hoogtepunt in zijn prille loopbaan. Hij werd de opvolger van Pete Sampras als winnaar van de US Open. Het was zijn zesde toernooizege in dit jaar, de elfde in zijn carrière. Hij verdiende één miljoen dollar aan prijzengeld. Hij klom de tribune op, omhelste zijn ouders, broers en zussen en zijn coach, Brad Gilbert. "Het dringt nog niet tot me door", zei hij in zijn dankwoord. "Ik besef het nog niet."

Ferrero

Ferrero begreep het wel. Hij was van de baan geblazen zoals hij Martin Verkerk in de finale van Roland Garros van de baan blies. Hij probeerde Roddick bij te benen maar was constant een stap te laat. Voor de 23-jarige Spanjaard resteerde een fraaie troostprijs. Door zijn overwinning op Agassi in de halve eindstrijd (6-4 6-3 3-6 -4) werd hij de nieuwe nummer één van de wereld. Een positie die Roddick nog voor het einde van dit jaar wil overnemen.

Roddick is de onbetwiste leider van de sixpack, de nieuwe tennislichting in de VS die verder bestaat uit Fish, Dent, Vahaly, Ginepri en Blake. De zes doen het goed bij de grote reclamebureau's op Madison Avenue. De vraag naar Roddick is groot. Hij stond met zijn vriendin, de beeldschone actrice Mandy Moore, op de cover van Rolling Stone en GQ, maakte zijn debuut als acteur in een populaire soap, liep modeshows en behoorde bij de twintig meest sexy vrijgezellen in de VS.

Roddick is wat de Amerikaanse vrouwen een 'hunk' noemen. Een grote teddybeer, een knuffeldier. Ondanks alle aandacht vergat hij het tennis niet. Hij kreeg er de kans niet voor van Gilbert. Roddick nam de oud-tennisser, ooit nummer 4 van de wereld en winnaar van 20 ATP-toernooien, kort voor het grastoernooi van Queen's in dienst. Hij belde Gilbert in diens huis in Oakland op en de coach was een dag later in Londen.

Roddick reisde na het telefoontje met de trein naar Parijs om zijn vriend en coach Tarik Benhabiles op de hoogte te brengen van de wissel. Met de komst van Gilbert werd Roddick een winnaar. Gilbert was acht jaar coach van Agassi en bracht de Las Vegas Kid met zijn onorthodoxe aanpak terug naar de top van de wereld.

Gilbert

Gilbert is meer coach dan trainer. Hij schreef het boek Winning Ugly waarin hij tot in detail beschreef hoe hij er in slaagde van betere tennissers als McEnroe, Connors, Lendl te winnen. Hij was een tacticus pur sang, een strateeg die altijd de zwakke plekken bij de tegenstander zocht en vond. Die denkwijze leerde hij Roddick aan. Hij verhoogde de motivatie van zijn pupil door weddenschappen aan te gaan.

Bij opeenvolgende toernooizeges in Montreal en Cincinnati had hij, een man met ongelooflijke hoogtevrees die nog geen keukentrap opklimt, beloofd parachute te springen. Hij kwam zijn woord na, sprong van 3500 meter hoogte en stond na zijn landing minutenlang te kotsen. Roddick lag dubbel. Het versterkte de band tussen coach en speler. Sinds de entree van Gilbert verloor Roddick twee partijen en won hij er 37. De US Open werd zijn eerste hoofdprijs.