AMSTERDAM - Het Nederlandse honkbalsprookje is voorbij, na nederlagen tegen Venezuela en de Verenigde Staten. De Amerikaanse pers heeft een week plezier gehad van het optreden van Nederland in de World Baseball Classic, het officieuze wereldkampioenschap honkbal. Onze jongens waren even de smaakmaker van het toernooi.

Bewondering voor de sportieve prestaties overheerste. Maar de gelegenheid om de Nederlandse spelers ook in ander opzicht af te zetten tegen de verwende sterren uit de major leagues werd met beide handen aangegrepen.

Welkom bericht
Zo bleken enkele vaderlandse honkballers tot verwondering van de Amerikaanse journalisten bereid te zijn om voor nog geen 40.000 dollar per jaar een honkbalknuppel vast te houden. En dan toch winnen van multimiljonairs uit de Dominicaanse Republiek! Dat was een welkom bericht in deze donkere tijden van corrupte bankiers en sjoemelende topsporters.

Wat dat laatste betreft: hier en daar werd opgemerkt dat de Nederlanders er blozend gezond uitzagen. Alsof honkbal in de Lage Landen nog een onbespoten sport is. Het contrast met de Dominicaanse Republiek (en Amerika zelf), waar de verleiding groot is om te snoepen uit steroïdenpotjes, kon niet groter zijn.

Sobere levenswandel
Zo werden de Nederlanders bewierookt om hun sobere levenswandel: geen dope, geen exhibitionistische zelfverrijking. Gezellige semi-profs, mannen met gezonde geesten in gezonde lichamen.

Heel andere koek dan de Dominicaanse Amerikaan Alex Rodriguez, de man van 275 miljoen (exclusief bonus) die vlak voor het toernooi geblesseerd uitviel. En die eerder dit jaar toegaf gedurende drie seizoenen stimulerende middelen te hebben gebruikt. Bij afwezigheid van A-Rod, die de weg definitief kwijt lijkt te zijn, konden onze honkballers schitteren.

Er was nog een verhaal dat het goed deed in Amerikaanse pers. Ryan Eenhoorn, de zoon van teammanager en voormalige bondscoach Robert Eenhoorn, overleed zes jaar geleden op zesjarige leeftijd aan kanker. De datum van zijn overlijden was ook de dag dat Nederland de eerste wedstrijd (van twee) van de Dominicaanse Republiek won.

Tragische dood
In de New York Times vormde de tragische dood van Ryan de kern van een portret van Eenhoorn, die in de jaren negentig voor de New York Yankees en Los Angeles Angels speelde. De Nederlandse spelers (en de Nederlandse pers?) waren volgens Eenhoorn niet op de hoogte van de overlijdensdatum van zijn zoon. Ze wisten dus ook niet dat de overwinning op de Dominicaanse Republiek voor hem bitterzoet was.

De New York Times tekende uit de mond van Robert Eenhoorn op dat hij zijn zieke zoon destijds vertelde nooit op te geven. Na de dood van Ryan maakte Robert dat tot zijn eigen credo. 'Dat ben ik hem verschuldigd,' aldus Eenhoorn.

Een inspirerend verhaal van het soort waar de Amerikaanse pers dol op is. In Nederland zijn we er terughoudend mee. Bitterzoete verhalen liggen ons minder, het wordt ons al snel te intiem. In plaats daarvan concentreerden wij ons op het honkbalsprookje op de WBC. Waar een klein land groot in kan zijn.

Foto: Michael Rosa