2008 was het jaar van Wim Vansevenant. Tijdens de Tour de France schreef hij wielergeschiedenis. Hij zette een record neer dat de komende jaren niet gebroken zal worden.

Vansevenant was een laatbloeier. Anno 1999 durfde deze Vlaamse boerenzoon niet eens te dromen, dat hij ooit in de Tour zou mogen starten. Zijn profcarrière leek op een doodlopende weg te zijn beland.

Vansevenant was al 28. Hij reed voor een derderangs kermiskoersenploeg. Op de wereldranglijst stond hij 1470e. In de loop der jaren had hij welgeteld één vijfderangs koersje gewonnen. Dat leek niet echt de C.V. van een renner op weg naar wereldfaam.

Redding
De redding kwam van Peter van Petegem. Zijn vriend en trainingsmaat. Van Petegem won dat jaar de Ronde van Vlaanderen. Tijdens contractonderhandelingen bij zijn Farm Frites-ploeg eiste hij vervolgens dat in 2000 ook Vansevenant een contract zou krijgen.

De ploegmanager fronste zijn wenkbrauwen. Vansevenant? Moest dat? Mocht het niet een andere fietsvriend van Van Petegem zijn, die wèl een erelijst had? Of wilde Van Petegem niet liever nog een extra loonsverhoging? Of wilde hij desnoods niet liever de rest van z'n leven wekelijks gratis een grote zak Farm Frites ontvangen? Van Petegem bleef bij zijn eis. Vansevenant kreeg uiteindelijk het contract.

Talenten
Zo kreeg Wim Vansevenant de kans om zijn twee grote talenten in een topploeg te bewijzen. Allereerst een sportief talent: Tijdens wedstrijden was hij nooit te beroerd om al zijn energie, tot en met de laatste druppel, op te offeren aan z'n kopmannen. Maar hij had ook een talent als persoonlijkheid: Laat Wim een kamer binnenkomen waar een grafstemming heerst en binnen een minuut wordt er gelachen.

Die twee talenten bleken erg bruikbaar tijdens Grote Rondes. Als de renners drie weken van huis waren en ze er bijna allemaal mentaal en fysiek doorheen zaten. Dan kon men altijd rekenen op Vansevenant als sfeermaker en superknecht.

Tour de France
Op z'n 32e mocht hij daarom debuteren in de Tour de France. In het eindklassement werd hij 140e van de 147 renners die finishten. Een jaar later werd hij 154e van de 155. Vansevenant begreep dat hij de Tour nooit zou winnen. Maar hij had blijkbaar wel talent voor een andere opvallende klassering. De laatste plek in de Tour was voortaan zijn jaarlijkse hoofddoel.

Vansevenant zorgde er wel voor dat zijn ploeg hier zo weinig mogelijk last van had. In de eerste uren van de koers hield hij zijn kopman uit de wind, haalde hij water, of sleurde op kop van het peloton. Maar als de finale naderde, dacht hij aan zichzelf: Hij liet zich lossen om zoveel mogelijk tijd te verliezen. Al moest hij daarbij altijd goed opletten, om nog wel binnen de tijdslimiet binnen te komen.

Doel was heilig
Zijn doel was heilig. In interviews verklaarde Vansevenant dat hij er desnoods een surplace op de Champs-Elysées voor over had, om zijn laatste plek veilig te stellen. Zijn concurrenten voor de laatste plaats hadden echter te veel zelfrespect, om dat ooit te laten gebeuren.

Vansevenant werd een volksheld in België. Voor criteriums ontving hij grote startgelden. Hij werd massaal toegejuicht. Tot zijn verbazing bleek hij zelfs een idool. Dat merkte hij, toen een jochie van een jaar of negen naar hem toe kwam en trots vertelde: 'Later wil ik ook eens de laatste in de Tour zijn.'

Anonieme wielercarrière
Voordat Vansevenant dit jaarlijkse hoofddoel had, leek hij veroordeeld tot een anonieme wielercarrière. Maar in 2008 schreef hij Tour de France-geschiedenis. Voor de derde keer op rij werd hij laatste. Dat is een absoluut record.

'Het is gezien', mompelde hij, 'het is niet onopgemerkt gebleven'. Zijn opdracht was voltooid. Aan het einde van 2008 beëindigde Vansevenant daarom zijn wielercarrière.

In zijn specialisme was Wim Vansevenant onverslaanbaar. Maar komend jaar wordt het dus eindelijk weer spannend: Wie o wie wordt er laatste in de Tour de France van 2009?