Zo, de maag en de lever hebben een grote beurt gehad en kan ik me weer volledig op het voetbal storten. In Nederland dit weekeinde de laatste competitieronde voor de, korte, winterstop; in Engeland gaat alles op dubbele snelheid door.

De andere competities liggen even stil voor Kerst en Nieuwjaar. Het is ook een tijd om terug te kijken. Wij hebben een goed voetbaljaar gehad met Spanje en Manchester United als de grootste winnaars.

Het EK
Het toernooi in Oostenrijk en Zwitserland was meer dan het aanzien waard. Met een prachtige winnaar. Na 44 jaar mocht Spanje als land weer eens een voetbaltrofee omhoog houden en dat was zeer terecht. Technisch hoogstaand combinatievoetbal, individuele klasse en een hecht team. Erg aangenaam om naar te kijken.

Natuurlijk had ook ik graag gezien dat de Spanjaarden in de halve finale op Oranje waren gestuit. Maar dat heeft niet zo mogen zijn. Nu, een half jaar later, overheerst bij mij een gevoel van trots. De groepswedstrijden tegen Italië en Frankrijk waren geweldig. De WK-finalisten achter elkaar verslaan is op zich al opzienbarend, als dat ook nog met gedurfd voetbal en ruime scores gebeurd, past enige trots.

Wij hebben Europa en de wereld laten zien dat we een stel uitzonderlijke talenten hebben. En die zijn nog redelijk jong ook. De meeste spelers moeten hun top nog bereiken en dat belooft dus nogal wat voor de toekomst. Het Nederlands elftal gaat zich makkelijk plaatsen voor het WK 2010 en zal in Zuid-Afrika aan de hooggespannen verwachtingen moeten voldoen.

Kwetsbaar
Maar we zijn ook kwetsbaar. Onze meest getalenteerde voetballers zijn vaak geblesseerd. Van de zes door Van Basten gebruikte aanvallers is alleen Dirk Kuijt onverwoestbaar. De rest is sinds het EK behoorlijk geblesseerd geweest. Of nog. Of weer. Want met name Robin van Persie en Arjen Robben rollen van het ene in het andere ongemak.

Van Persie is een grote meneer geworden bij Arsenal, maar zelfs als-ie fit is stelt Wenger hem niet altijd op. Bij 'mindere' wedstrijden gunt hij hem rust, hij is zuinig op hem. Robben is helemaal verontrustend. Hij heeft de potentie om in de buurt te komen van Lionel Messi, maar hij kan zelfs bij de warming-up nog afhaken. Beide spelers voetballen bij grote clubs en je mag hopen dat ze daar een oplossing weten te vinden voor de problemen. Het zou ons goed uitkomen.

Spelers met spierblessures komen ook in de Eredivisie steeds vaker voor. Er is geen club die er geen last van heeft, maar een diagnose is nog niet gesteld.

Verbazing
Met grote verbazing en veel respect heb ik de prestaties van met name FC Twente en NEC gevolgd. Na het knappe resultaat in het vorige seizoen, trof Twente het niet met Arsenal in de voorronde. De start was ook niet geweldig en ik dacht dat Steve McClaren het niet zou redden. Maar de gentleman heeft mijn gedachten duidelijk gelogenstraft. Twente speelt goed en de resultaten, speciaal die in Europa, mogen er zijn.

De ontwikkelingen bij NEC lijken wel een sprookje. Na een 17de plaats in januari heeft de ploeg zich het gehele kalenderjaar verbeterd. Mario Been heeft er een zeer sterk geheel van gemaakt. Steeds andere uitblinkers, maar de slechtste altijd een ruime voldoende. Het laatste kwartier en het spektakel na de wedstrijd tegen Udinese zijn één van de mooiste scènes van dit voetbaljaar. Been geniet zichtbaar van het succes. Hij blijft te allen tijde zichzelf.

Dat heeft hij gemeen met zijn grote voorbeeld: Willem van Hanegem. Die forceerde een breuk met FC Utrecht en het lijkt me sterk dat we hem nog op het veld terugzien. Een zonderling einde van een imposante carrière. Mario Been staat aan het begin van zijn trainersloopbaan. Hij is de natuurlijke opvolger van Van Hanegem.