ROSMALEN - Wat er ook gebeurt, Martin Verkerk blijft lachen. Het geluk dat hem met hard werken als tennisser is toegevallen, kan niemand hem meer afnemen. "Ik heb de finale van Roland Garros gespeeld. Dat was een droom van mij."

Zijn prestaties in Parijs brachten de 24-jarige Alphenaar in de top-20 van de wereldranglijst; 16e op de openingsdag van het Ordina Open, het grastoernooi in Rosmalen. "Al ga ik zes maanden op het strand van Curaçao zitten, dan sta ik eind van het jaar nog in de top-20."

Verkerk wil daarom nu proberen door te stoten naar de top-10. Of dit de komende weken lukt met overwinningen op het gras van het Autotron en het grand slam van Wimbledon is zeer de vraag. Hij speelde nooit eerder tennis op gras in de veronderstelling dat die ondergrond voor hem totaal ongeschikt was.

Nu hij in korte tijd is uitgegroeid tot een wereldtopper moet hij wel naar Wimbledon. Nota bene als geplaatste speler met privileges. "Ik mag drie dagen eerder komen om te trainen. Dat ga ik zeker doen als ik hier in Rosmalen klaar ben."

Grappend

Verkerk speelt zijn eerste wedstrijd op gras dinsdag tegen de Duitser Lars Burgsmüller. Hij weet niet wat het wordt. Grappend: "Wie wil lachen moet komen kijken hoe ik op het gras speel. Het publiek dat de eerste ronde komt kijken, zal misschien concluderen: 'die gozer kan er helemaal niks van'. Ik weet dat het wel twee jaar kan duren eer ik goed op gras speel. Elke ronde die ik hier of op Wimbledon win, is meegenomen."

De top-10 is haalbaar omdat verschillende wereldtoppers veel punten te verdedigen hebben en daar mogelijk niet allemaal in slagen. Verkerk heeft niet veel te verdedigen. Voor de verdere toekomst, hoopt hij een vaste plaats in de top-30 te houden.

Martin Verkerk staat weer met beide benen op de grond na een hectische feestweek die volgde op zijn weergaloze optreden in Parijs. "Ik heb een paar feesten gehad, heel gezellig, en ik ben ook een paar dagen geleefd. Er was zoveel belangstelling. Ik was wel gewaarschuwd dat er een hype gaande was, maar het leek soms wel of ik Máxima was."

Ferrero

De verloren finale tegen Juan-Carlos Ferrero heeft hij verstouwd. "Liefst wil ik er niet meer over praten. Ik was voor het begin licht in mijn hoofd en voelde knikkende knieën. Ineens realiseerde ik mij wat ik had gerealiseerd. In de finale! Heel apart. Misschien haal ik dat nooit meer, maar dan weet ik dat ik het een keer heb mogen meemaken."