PARIJS - Martin Verkerk is er als eerste Nederlandse tennisser in geslaagd de finale van Roland Garros te bereiken. De inwoner van Alphen aan den Rijn versloeg in de halve eindstrijd de Argentijn Guillermo Coria in drie sets: 7-6 6-4 7-6.

Met zijn opslag als slopershamer sloeg Martin Verkerk zich vrijdag op Roland Garros een weg naar de finale. Hij haalde Guillermo 'El Muro' Coria neer in 2 uur en 40 minuten, 7-6 (4), 6-4 7-6 (0). Hij werd daarmee de derde tennisser die in zijn eerste jaar op Roland Garros direct doordrong tot de eindstrijd.

Krajicek

Verkerk is de derde Nederlander na Tom Okker en Richard Krajicek in een grandslamfinale. Okker stond in 1968 in de eindstrijd van de US Open die hij in vijf sets van Arthur Ashe verloor. Krajicek bracht Wimbledon in 1996 op zijn naam door Malivai Washington in drie sets neer te sabelen.

'Goede grap'

Voor de eerste keer raakte Verkerk na zijn winnende klap zeer geëmotioneerd. "Ik huil zelden", bekende hij. "Maar ik kon mijn emoties even niet de baas. Mijn familie zat op de tribune, mijn coach, mijn vrienden. Ik was zo blij voor al die mensen. Ze geloven heilig in mij. Door dik en dun. Dat schoot even door me heen." Een verklaring voor zijn mysterieuze opmars naar de finale had hij niet. "Het is een mirakel, een droom. Eigenlijk is het een goede grap."

Aces

Verkerk speelde drie constante sets, Coria was vooral in de eerste set op dreef. De kleine Argentijn (1,75 m) had beloofd een muur op te trekken tegen Verkerk. Zoals hij in Hamburg tegen een ander servicekanon Mark Philippoussis een muur had opgebouwd. De -jarige Alphenaar sloopte 'El Muro' echter, sloeg 19 aces en bracht daarmee zijn totaal in Parijs op 112. Maar zijn groundstrokes, zijn spel vanaf de baseline deed het Argentijnse loopwonder het meeste pijn.

'Monster'

"Die Verkerk is een monster. Een reus met een moordwapen", keek Coria terug. De opslagen van de Alphenaar sloegen in als granaten. Coria keek er soms huiverend naar. "Hij sloeg 19 aces. Op gravel! Dat heeft nog nooit iemand tegen mij gepresteerd: 19 aces! Als iemand mij dat vooraf had verteld, had ik hem voor gek verklaard. Onmogelijk had ik gezegd. Hij deed het, ik stond er bij en keek er naar."

Ballenmeisje

Coria ontsnapte na verlies van de eerste tiebreak (7-4) aan diskwalificatie. Na de winnende klap van Verkerk gooide hij zijn racket en raakte daarbij een ballenmeisje vol in het gezicht. Tim Henman werd op Wimbledon 1995 na een soortgelijk voorval direct uit het toernooi verwijderd. Coria (21) schrok zelf van het incident, bood het meisje nederig zijn excuses aan, gaf haar zijn shirt en ging bij de umpire zijn verhaal doen. "Ik gooide mijn racket naar de bal en niet naar het meisje. Natuurlijk had ik niet de bedoeling haar te raken."De hoofdscheidsrechter streek in een genereus gebaar met de hand over zijn hart. Verkerk stemde er volledig mee in.

"Diskwalificatie was een mogelijkheid maar niet op zijn plaats in deze situatie", beaamde hij. "Coria is een aardige jongen. Er zat absoluut geen kwade opzet bij. Hij kwam de umpire, mij en bijna iedereen die op de baan stond, direct zijn verontschuldigingen aanbieden. Ik had geen invloed kunnen uitoefenen op een eventuele diskwalificatie, maar ik vond de beslissing van de hoofdscheidsrechter correct."

Concentratie

De Argentijn raakte wel van streek door het incident. Hij brak weliswaar direct in de tweede set de opslag van Verkerk maar voelde later de terugslag. "Naar mijn gevoel verloor ik de tweede set door het voorval", dacht hij terug. "Ik kon mijn hoge niveau van de eerste set niet vasthouden, omdat ik telkens terugdacht aan dat incident. Ik mocht blij zijn dat ik nog op de baan stond, dat haalde me uit mijn concentratie."

Voor Verkerk had het voorval geen invloed. "Ik liep de eerste set op mijn tenen", gaf hij toe. "Maar vanaf de tweede set was ik de betere speler. Ik durfde de rally met hem aan te gaan. Door mijn opslag verdiende ik veel punten waardoor ik meer en meer van de baseline kon rally-en." De langere slagenwisselingen eindigden meestal in het voordeel van de Argentijn. "Daarom hield ik de rally's bewust kort. Ik nam meer risico dan Coria. Hij speelde conservatief, wachtte op een fout van mij."

Catenaccio

Toch raakte Verkerk nog even in de rats. In de derde set verspeelde hij op 4-3 zes breekpunten. "Ik speelde te afwachtend", keek hij terug. "Ik week af van mijn normale speelstijl en stond te wachten op een fout van hem. Bovendien liepen mijn benen vol, ik raakte vermoeid." Met catenaccio-tennis haalde Coria de tiebreak. Daarin scoorde hij geen punt. "Toen was ik weer volledig bij de les", wist Verkerk. "Ik wist dat ik de aanvaller moest blijven en dat ik in drie sets moest winnen."

Bij een vierde en eventuele vijfde set had Verkerk mogelijk niet het voorbeeld van de Zweden Wilander en Pernfors kunnen volgen. Wilander was in 1982 zeventien jaar toen hij als debutant Roland Garros op zijn naam bracht. Pernfors drong in 1986 als debutant door tot de eindstrijd. Hij verloor in de eindstrijd van Ivan Lendl. "Ik wil winnen", verklaarde Verkerk vastberaden. "Het staat 6-0. Nog één wedstrijd de nul vasthouden."