SEVILLA - Na een uitputtingslag van twee uur in de rivier Rio Guadalquivir kwam de olympische droom van Edith van Dijk zaterdag eindelijk uit.

Met een elfde plaats op de tien kilometer bij de wereldkampioenschappen open water in Sevilla dwong de 35-jarige 'veterane' op het nippertje een startbewijs voor Peking af.

Blijdschap

"Na vijftien jaar topsport is het dan toch zover", jubelde Van Dijk met dochter Rosanna op haar armen. "Het was de afgelopen maanden een heel gedoe met al die tijd van huis. Maar het is absoluut de moeite waard geweest. Ik ben er nu echt. Ik mag naar de Spelen."

Olympische status

Al jaren hoopte Van Dijk op een olympische status voor het open water zwemmen. Omdat het internationaal olympisch comité maar niet overstag ging, besloot ze in 2005 haar glansrijke loopbaan met zes wereldtitels te beëindigen.

Vlak na haar afscheid werd de tien kilometer echter alsnog in olympische programma opgenomen. Het leek te laat voor Van Dijk. Maar de Spelen bleven trekken voor de Wognumse. Na een kortstondige loopbaan als bondscoach besloot ze na langdurig overleg met het thuisfront na een pauze van twee jaar toch weer het water in te gaan.

Opdracht

De opdracht om Peking te halen was duidelijk. Van Dijk moest bij de WK in Sevilla als tiende eindigen of daarachter als eerste Europese aantikken om het laatste ticket per continent te pakken. Na maanden van intensieve training met schoonvader en coach Jaap van Goor in het Sloterparkbad in Amsterdam was ze ervan overtuigd dat ze zich zonder al te veel moeite zou kwalificeren.

Veranderingen

Eenmaal in het water ontdekte Van Dijk zaterdag echter dat er tijdens haar afwezigheid veel is veranderd. De nieuwe generatie vecht voor elke meter. "Het was zwaarder dan ik vooraf had verwacht", gaf Van Dijk na afloop toe.

"Een aantal meiden was zo fysiek bezig. Het was een enorm geduw en getrek aan je benen. Dat kostte zoveel energie. Bovendien lagen er twee keer zoveel meiden in het water. Je kreeg geen centimeter ruimte."

Zwaar

Van Dijk ontbeerde na elf maanden trainen ook nog de kracht en conditie om zoals in het verleden een wedstrijd aan kop te domineren. Vooral de eerste vijf kilometer had ze het zwaar omdat ze niet in haar ritme kon komen. Ze moest constant alert blijven niet de aansluiting met de eerste groep te verliezen.

"Iedereen was zo zenuwachtig. De druk was enorm, want iedereen wist dat het nu moest gebeuren. Je bent toch de hele tijd bang dat het misgaat. Ik heb in al die jaren nog nooit zo'n moeilijke wedstrijd meegemaakt."

Familie

Aan de kant bij echtgenoot Hans ('ik ben in een twee uur een paar jaar ouder geworden') en schoonvader Jaap was de spanning eveneens om te snijden. De twee telden voortdurend of Van Dijk nog wel rond de belangrijke elfde positie lag.

Tot hun grote opluchting tikte Van Dijk na een spannende eindsprint precies als elfde aan en konden haar armen juichend de lucht in. Linsy Heister finishte als 23e en kan zich niet meer voor de Spelen plaatsen.

Topniveau

Van Dijk besefte na afloop dat er nog het nodige moet gebeuren om in China op topniveau te zijn. Vooral de basissnelheid moet omhoog en eindsprint moet beter.

"Het is in ieder geval een goed teken dat ik niet door de rest ben weggezwommen. Ik ben pas net weer bezig. Ik kan de komende maanden nog wel een stap maken. Een medaille in Peking zou prachtig zijn, maar de top acht wordt het doel."