MILAAN - AC Milan bereikte dinsdagavond de finale van de Champions League ten koste van eeuwige rivaal Internazionale. De "Rossoneri" zijn straks te bewonderen op Old Trafford in plaats van de"Nerazzurri" dank zij de 1-1 in het tweede duel in de halve eindstrijd. Andrej Sjevtsjevnko pleegde de ultieme broedermoord met de o zo belangrijke treffer in de uitwedstrijd. Die telde dubbel.

Wachtten de bijna 80.000 supporters in San Siro vorige week vergeefs op amusement - de spanning vergoedde de bloedeloze 0-0 allerminst - nu werd hun geduld niet op de proef gesteld. Een ding was ook duidelijk. Er moest worden gescoord.

Slap

AC Milan vatte die opdracht van trainer Carlo Ancelotti in de boeiende eerste helft het meest serieus op, al leidde het overwicht niet tot geweldige kansen. De beste mogelijkheid was zelfs voor Crespo, maar de Argentijn weigerde het hoofd van zijn landgenoot en trainer Hector Cuper al vroeg te redden. Hij loste een slap schot recht in handen van Abbiati, de vervanger van de aan een vinger geblesseerde Dida.

Milan, met Clarence Seedorf links op het middenveld en niet de verwachte Serginho, speelde beter. Nesta en Paolo Maldini, die zijn e Milanese derby afwerkte en daarmee recordhouder Giuseppe Bergomi achterhaalde, organiseerden de defensie voorbeeldig en gaven bovendien aanvallende impulsen. Gattuso liet als breker op het middenveld zien waarom hij het meest gehaat is bij de Inter-aanhang.

Vinniger

Na een half uur leek de "thuisploeg" zich wat aan de druk te ontworstelen. Prompt werd de strijd ook vinniger. De Franse arbiter Veissière zag zich binnen vijf minuten tijd genoodzaakt vier keer geel uit te delen. AC incasseerde er drie (Inzaghi, Gattuso en Rui Costa). Bij Inter verspeelde Di Biago de kans op de finale met een overtreding tegen Seedorf die een schorsing betekende.

Lobje

De Nederlandse international plaveide de weg naar succes in de blessuretijd van de eerste helft, toen de fans op de tribunes de -0 met de vele bezienswaardigheden al aan het analyseren waren. Hij gaf de pass waaruit Sjevtsjenko scoorde. De Oekraïnse spits kapte Cordoba uit, werd half gehaakt maar lepelde de bal toch fraai over de uitgekomen Toldo heen in het net.

Daarmee was een verlenging uitgesloten. Inter stond voor een uiterst lastige klus: ten minste twee doelpunten maken en geen verdere averij oplopen bij eventuele counters. Cuper probeerde zijn plaats op de bank voor volgend seizoen zeker te stellen door Di Biagio en Recoba te wisselen. Dalmat en de Nigeriaan Martins Obafemi waren hun vervangers.

Sporadisch

De ingrepen hielpen wel iets, maar de echte overtuiging bleef ontbreken. Milan wachtte de aanvalsgolven zelfverzekerd en geconcentreerd af. Die golven kwamen maar sporadisch. Het eerste grote gevaar kwam pas na meer dan een uur. Seedorf tikte op de rand van het strafschopgebied Javier Zanetti aan. De Turkse international Imre Emre Belözoglu besloot daarop de vrije trap uit een moeilijke hoek ineens op doel te schieten. Abbiati stompte de bal voor de voeten van Conceiçao, die wild naast schoot.

Daar bleef het echter heel lang bij. Inter werd naarmate de tijd verstreek steeds moedelozer, hulpelozer en uiteindelijk ook zelfs gewelddadiger. Materazzi, het belangrijkste mikpunt van de Milan-supporters, schopte Sjevtsjenko in het kruis. De voortijdige afgang van topscorer Crespo, die plaats moest maken voor Kallon, was ook al een veeg teken.

Turnen

Toch volgde nog een onverwachte apotheose. Zes minuten voor tijd vergaloppeerde Maldini zich met Martins in zijn rug. De jonge Afrikaan won een kort sprintje tegen de veteraan en schoof de 1-1 binnen. Hij vierde de treffer met een serie flicflacs en een hoge salto.

Wenen 1995

Inter liet daarna in luttele minuten zien wat de ploeg bijna de gehele wedstrijd had nagelaten: vechtlust, tempo, opportunisme en iedereen naar voren, inclusief de lange doelman Toldo. Dat leverde echter geen doelpunt meer op. AC Milan mag proberen eindelijk de nare smaak van Wenen 1995 (1-0-verlies in de finale tegen Ajax) definitief kwijt te raken.