SINT WILLEBRORD - Oud-wielrenner Wim van Est is donderdag in zijn woonplaats Sint Willebrord overleden. Van Est werd 80 jaar. Hij werd beroemd als eerste Nederlandse drager van de gele trui in de Ronde van Frankrijk.

Een dwangarbeider van de weg. Zo noemde oud-wielrenner Wim van Est zichzelf. Hij was de man die de Tour de France de Nederlandse huiskamer in bracht. Met twee historische dagen in 1951.

In de zomer van dat jaar - op 16 juli - veroverde de Brabander als eerste Nederlander de gele leiderstrui in de Ronde van Frankrijk om een dag later in de afdaling van de Col d'Aubisque zeventig meter het ravijn in te duikelen. Nederland feest en rouwt binnen 24 uur. " Mijn hart stond even stil, maar mijn Pontiac liep", werd vervolgens de eerste reclamehit.

Valpartij

Twee jaar geleden was hij met vrienden en oud-collega's nog op de Aubisque, vijftig jaar na zijn beruchte valpartij. Voor die gelegenheid werd er op de berg een plaquette onthuld met zijn afbeelding, opdat de wonderlijke geschiedenis voor altijd bewaard zou blijven.

'Onsterfelijk'

In de tijd dat reclame op radio en tv nog in de kinderschoenen staan, maakt de Brabander zich 'onsterfelijk'. Het drama van Van Est op 17 juli is een zegen voor het horlogemerk. De legendarische slogan wordt bedacht door een werkneemster van het bedrijf. Van Est werd er groot mee en bekend. Zo veranderde een diepte- in een hoogtepunt.

Fijnaart

Van Est was meer dan die gele trui en die val. Van Est werd 25 maart 1923 geboren in Fijnaart, een dorp in West-Brabant. Het gezin telde zestien kinderen, niet vreemd in die tijd. Na zijn verhuizing naar Sint Willebrord verdiende de latere renner zijn geld met het smokkelen van tabak. Op zijn fiets was hij menig veldwachter in de die tijd te snel af, tot hij een keer werd betrapt met vijftig kilo achterop de bagagedrager. Een half jaar cel was vervolgens de straf.

Weddenschap

Zijn mooie wielerloopbaan begon met een weddenschap. Uitgedaagd door de renners van WWV, uit Sint Willebrord, won hij een koers waar 100 gulden viel te verdienen. Langs de kant stond ex-prof Marinus Valentijn. Hij adviseerde Van Est te gaan trainen. Op -jarige leeftijd debuteert hij als amateur in de Ronde van Zuid-Beveland. In 1950 wint hij als hij prof de monsterklassieker Bordeaux-Parijs, over 600 kilometer.

Nederland heeft er een talent bij. In totaal wint Van Est de race drie keer, terwijl hij later verklaarde een keer de zege (1953) te hebben verkocht aan Ferdi Kübler. Voor 10.000 zwitserse francs. "Een boel geld", verklaarde hij die actie. Anderen twijfelen nu nog aan het verhaal.

In 1951 selecteerde Kees Pellenaars twee renners uit Sint Willebrord voor de Tour: Wout Wagtmans en Wim van Est. De laatste steelt de show. Wim presteert het onmogelijke door in de rit van Agen naar Dax de gele trui te veroveren. Hij rijdt mee in een groep die de zegen krijgt van het peloton. Van Est stond op een kwartiertje van de leiderspositie, maar slaagt erin die marge weg te werken. De voorsprong aan de streep bedraagt tuim negentien minuten.

Huilen

De Nederlandse kranten komen superlatieven tekort om het grote succes te beschrijven. Een dag later huilt het hele land. Van Est is van plan het geel te verdedigen op weg van Dax naar Tarbes. Tijdens de afdaling van de Aubisque rijdt de Nederlander achter de ontsnapte Magni aan. Twee kilometer onder de top gaat het mis.

Van Est zelfde verklaarde later door een lekke band. Hij stuiterde zeventig meter het ravijn in. Uiteindelijk overleeft hij de smak zonder al teveel lichamelijk ongemak. Met aan elkaar geknoopte fietsbanden klimt hij uit het ravijn. "Ik zag de dood voor ogen."

Van Est vergaart eeuwige roem. Met een mooie erelijst nam hij in afscheid: de Ronde van Vlaanderen, drie touretappes, een dagzege in de Ronde van Italië. 'IJzeren Willem', of 'de beer van 't Heike' of 'de locomotief' zette Nederland als wielerland op de kaart.