Raymond van Barneveld besefte vrijdagavond maar al te goed dat hij goed was weggekomen met zijn krappe 10-9 zege op Dave Chisnall in de eerste ronde van de Unibet Masters. De 50-jarige Hagenaar weet het weggeven van een comfortabele 7-3 zege aan zijn diabetes.

"Mensen vergeten weleens dat een wedstrijd spelen mij heel veel energie kost", begon Van Barneveld zijn verhaal tegenover NUsport.

"Soms voel ik me 35, maar dat kan dan twee minuten later zomaar vijftig zijn en weer twee minuten later zelfs 85. Dat doet diabetes met je. Ik ben gewoon ziek."

Van Barneveld begon nog wel zo goed aan de wedstrijd. Dankzij twee breaks en een uiterst fraaie 130-finish liep hij al snel weg bij Chisnall, maar na de tweede pauze kwam de klad in zijn spel.

Van Barneveld gooide opeens gemiddeld tien punten (van 106 naar 97) per drie pijlen minder en liet Chisnall helemaal terugkomen tot 7-7.

Daarna rechtte Van Barneveld toch weer knap de rug en maakte hij het in de zelf begonnen beslissende negentiende leg alsnog met zijn tweede matchdart gedecideerd af.

Centjes

"Een wedstrijd van Van Barneveld is altijd spannend. Geen idee hoe ik dat toch maar weer elke keer voor elkaar krijg. We moeten ook niet vergeten dat Chisnall een fantastische speler is. Hij bezorgde mij met al zijn 180'ers ontzettend veel problemen. Gelukkig had ik de bull gewonnen. Ik ben blij met deze overwinning."

Van Barneveld gebruikt het toernooi in Milton Keynes desondanks vooral als opwarmertje voor de Premier League of Darts, die donderdag in Dublin begint en de laatste major is die de huidige nummer tien van de wereld in 2014 op zijn naam wist te schrijven.

"De Masters zijn niet zo heel belangrijk omdat het niet meetelt voor de Order of Merit. Je hebt bovendien niet zoveel adrenaline in je lichaam zitten als tijdens het WK. Je speelt hier om reclame te maken voor het darten en voor de centjes. Zo eerlijk moet je ook gewoon zijn."

Van Barneveld heeft zijn nederlaag in de kwartfinales van het WK van vorige maand tegen Michael van Gerwen nog altijd niet helemaal verwerkt. En dat gaat volgens hemzelf ook nog wel even duren.

"Maar ik moet verder. Het blijft natuurlijk pijn doen. Ik kreeg van iedereen de complimenten voor mijn spel, maar daar heb ik uiteindelijk natuurlijk helemaal niets aan."

"Je moet het zo zien. Je bent zeven of acht jaar tot volle tevredenheid van iedereen in dienst bij een bedrijf en moet dan opeens op vrijdag bij je baas langskomen. Die zegt ook dat hij hartstikke blij met je is, maar hij moet je helaas wel ontslaan. Zo voelde het voor mij toen ook in Londen."