Jacco Eltingh nam vijftien jaar geleden afscheid van het tennis. Daarmee kwam een einde aan een van de succesvolste tennisduo's ooit. Met zijn laatste klap sleepte de toen 28-jarige Eltingh de wereldtitel in het dubbelspel binnen, samen met maatje Paul Haarhuis. 

Door Jasper Boks

"Mijn afscheid had ik al een jaar eerder aangekondigd. Door problemen met mijn knie speelde ik op Rosmalen in 1997 mijn laatste partij in het enkelspel", zegt Eltingh. "Als ik nog uit had kunnen blijven komen in het enkelspel en die knieproblemen dus minder ernstig waren geweest, had ik het besluit te stoppen niet genomen. Ik heb nooit getennist voor het geld, deed het altijd om beter te worden. Toen ik niet langer de combinatie kon maken tussen enkelspel en dubbelspel, werd het in mijn beleving onmogelijk om nog beter te worden."

Zijn afscheidstournee werd een groot succes, hij won in zijn slotjaar liefst tien toernooien in het dubbelspel. Met de Zweed Jonas Björkman, die de afwezige Haarhuis verving, won hij in 1998 de Australian Open en samen met Haarhuis won hij Roland Garros en Wimbledon. Dankzij de zege in Londen, waar in de finale aartsrivalen Mark Woodforde en Todd Woodbridge werden verslagen met 10-8 in de vijfde set, werd de Career Slam binnen gehaald, wat betekent dat alle Grand Slam-toernooien minstens een keer werden gewonnen in het dubbelspel. 

Zelfs een Grand Slam, alle Grand Slam-titels in het dubbelspel in hetzelfde kalenderjaar, zat er voor Eltingh in. "Maar tijdens de US Open stond mijn vrouw op het punt van bevallen van onze oudste zoon. Daar wilde ik natuurlijk per se bij zijn."

Rode draad

Eltingh was nog maar 28 jaar toen hij in Hartford, Verenigde Staten, begon aan zijn allerlaatste toernooi als proftennisser: de WK dubbel. In de poule troffen ze hun aartsrivalen, de Woodies, opnieuw. "Die wedstrijd wilden Paul en ik koste wat kost winnen. In onderlinge duels stond het 8-8, het winnende team zou dus op 9-8 komen en daar zou nooit meer verandering in kunnen komen. Wij wonnen."

De Australiërs Woodforde en Woodbridge lopen als een rode draad door de dubbelcarrière van het duo Haarhuis/Eltingh. "Wij stonden in 1993 in de finale van het WK voor dubbelteams tegenover de Woodies en wij lagen elkaar niet, hadden zelfs een beetje ruzie. Met de jaren veranderde dat. We gingen elkaar steeds meer respecteren, er bloeide zelfs een vriendschap op, al bleven we op de baan aartsrivalen." 

"In Hartford werd een diner georganiseerd ter ere van mijn afscheid. Woodbridge nam het woord en tijdens zijn speech zei hij dat hij door onze aanwezigheid weliswaar minder had gewonnen, maar dat de titels die zij hadden gewonnen daardoor wel meer waarde hadden gekregen. Zo ervoer ik dat ook."

Zenuwen

Het was om meerdere reden een speciaal toernooi voor Eltingh, daar in Hartford, Connecticut. "Mart Smeets was er om een documentaire over ons te maken." 

Ook zijn vader was mee, hij had nog nooit een hele toernooiweek meegemaakt met zijn zoon. "Hij was overal bij, deed mee met de potjes kaarten met Paul, onze coach Alex Reijnders en mij. Ha, mijn vader zag toen pas wat topsport inhield. Na een partij lag ik meteen te pitten, maar mijn vader was nog tot diep in de nacht wakker door de stress. Aan het einde van de week kon hij door alle zenuwen en het weinige slapen amper nog op zijn benen staan. Maar dat hij bij mijn afscheidstoernooi was, maakte het extra mooi."

Stuiteren

Eltingh was er veel aan gelegen om op een passende manier af te zwaaien. Dat kon maar op één manier: met de wereldtitel. "Het hele jaar was ik een beetje onverschillig geweest. Over de punten hoefde ik me niet langer druk te maken, die hoefde ik een jaar later toch niet meer te verdedigen. Ik had er ook vrede mee dat het einde aanstaande was, ik had een gezin en was toe aan de volgende fase van mijn leven. Maar daar in Hartford wilde ik het wel heel graag mooi afronden. Ik was nummer één van de wereld in het dubbelspel, Paul en ik stonden ook eerste op de ranking als team en, ja, dat laatste toernooi samen, op een WK, wil je dan natuurlijk ook heel graag winnen."

In de finale troffen ze het duo Mark Knowles/Daniel Nestor. "Paul en ik maakten ons helemaal niet druk om die finale, dat was zo'n beetje het dubbelteam dat ons het beste lag. Volgens mij stond het 13-1 in onderlinge ontmoetingen. De laatste game mocht ik serveren. Op matchpoint bleef ik heel lang stuiteren, besefte ik dat het wel eens de laatste keer in mijn actieve loopbaan kon zijn dat ik serveerde."

Bankrekening

Haarhuis en Eltingh wonnen met 6-4, 6-2, 7-5. Het betekende voor Eltingh de tweede wereldtitel in het dubbelspel. Ook won hij zes Grand Slam-titels in het dubbelspel, waarvan vijf met Haarhuis. In het enkelspel won hij vier ATP-titels en Eltingh bereikte de negentiende plaats op de wereldranglijst. 

"Het voelde voor Paul vreemder dan voor mij na de laatste bal. Wij stopten als team, maar Paul ging door met tennis. Hij wilde graag dat ik doorging, heeft mij meerdere keren gevraagd dat laatste jaar om terug te komen op mijn besluit. Maar dat stond vast. Spijt heb ik er later nooit van gehad, dat woord komt sowieso niet voor in mijn vocabulaire. Zo'n mooi afscheid, wat wilde ik nog meer? Nou… ik heb wel eens gedacht: hoe zou mijn bankrekening er uit hebben gezien als ik nog even door was gegaan. Want toen we stopten wonnen we bijna alles en we waren op dat moment het beste dubbelteam van de wereld."