Koen de Kort neemt voor de Nederlandse wielerploeg Argos-Shimano deel aan de Tour de France en houdt zijn belevenissen bij in een dagelijkse column op NUsport.

Door Koen de Kort

​Het is een grote eer om de gele trui in je ploeg te hebben. Hoe klein de kans ook is dat het lukt, je wilt hem altijd succesvol verdedigen.

De etappe van gisteren was heel zwaar. Er bestond een scenario waarin de rit zou eindigen in een massasprint, maar er waren ook veel scenario’s waarin de etappe te zwaar zou zijn voor Marcel Kittel.

We keken ernaar uit om de gele trui te verdedigen. Het was voor ons allemaal iets om nooit te vergeten. Er stonden veel fans bij de bus en het leek wel of iedereen ons toejuichte toen we op weg waren naar de start. Tijdens de etappe veranderde dat niet, ik denk niet dat ik zo vaak mensen 'Argos' heb horen roepen. Dat is wat het winnen van een etappe en het veroveren van de gele trui met zich meebrengt!

Onmogelijk

Het begin van de etappe had niet beter kunnen gaan voor ons. Er ontstond een kleine groep vluchters en wij konden ons, in het geel, met de hele ploeg laten zien aan de kop van het peloton. Vervolgens kon ik Marcel nog helpen bij de tussensprint waar we een aantal hele waardevolle punten pakten. Uiteindelijk bleek dat hij dankzij die paar puntjes vandaag nog de groene trui mag aantrekken.

Maar toen de heuvels eenmaal in zicht kwamen wisten we dat het praktisch onmogelijk zou zijn om de gele trui in het bezit te houden. Ik zag dat een aantal grote namen uit het algemeen klassement naar voren begon te komen met hun gehele ploeg erachteraan. Dat was puur om hun kopmannen zo goed mogelijk voorin te houden.

Alleen in de Tour de France wordt een kopgroep teruggepakt, puur omdat renners continu kop over kop gaan in een poging voorin te zitten. Toen er een paar ploegen het tempo op de eerste klim van de dag ook nog eens verhoogden, wisten we zeker dat we het geel zouden verliezen en liet ik mij, samen met wat anderen, meteen afzakken. We konden vervolgens in een grote groep richting de finish rijden, ruim binnen de gestelde tijdslimiet.

Beetje ziek

Mentaal gezien was het een zware dag voor me omdat ik me eigenlijk al drie dagen een beetje ziek voel. Dat is natuurlijk niet de ideale manier om aan de Tour de France te beginnen, maar ik voel me gelukkig met de dag beter. 

Hopelijk kan ik de ziekte snel helemaal van me afschudden. Vandaag hoeven we niet het geel te verdedigen, maar hebben we wel nog steeds het groen om de schouders van Marcel hangen. Hopelijk is het niet de enige dag dat hij deze trui zal dragen!