Sportjaar 2012 is bijna ten einde. De verslaggevers van NUsport blikken op hun opiniepagina via een aantal onderwerpen alvast terug. Vandaag het jaar van Daan Smink.

De grootste verrassing

De hele wereld weet allang hoe verbijsterend goed Lionel Messi kan voetballen. Toch gingen zijn statistieken in het afgelopen jaar mijn voorstellingsvermogen te boven. Plafonds bestaan niet voor de kleine Argentijn. In 2013 de grens van honderd doelpunten maar eens doorbreken? En in 2014 met een stuk of twintig treffers WK-topscorer worden? Ik zal net doen of 't me niet meer verrast.

De grootste tegenvaller

Lance Armstrong nam een hele sport mee in zijn val. Mijn laatste beetje hoop dat wielrennen ooit weer een sport wordt waar je niet met een dubbel gevoel naar kijkt, is definitief vervlogen.

De beste sportman

Epke Zonderland. De beste en de meest pure.

De beste sportvrouw

Marianne Vos. Wát een klasse toonde zij het afgelopen jaar. En niet alleen op de Spelen.

De beste coach

Jacco Verhaeren leidde met Kromowidjojo wéér een van zijn pupillen naar olympisch goud. Stelt ook hoge eisen aan zichzelf, blijkt wel uit zijn onlangs genomen besluit te stoppen als coach. Als dat maar goed gaat met onze zwemequipe op de Spelen van Rio.

De meest treurige figuur

Tyler Hamilton, Levi Leipheimer, George Hincapie en al die anderen die, nu ze hun schaapjes al op het droge en/of nauwelijks meer iets te verliezen hadden, de stinkende beerput rond Armstrong openden en daardoor zelf serieuze straffen ontliepen. Goed dat Armstrong is ontmaskerd, maar deze hypocriete ex-teamgenoten zijn net zo fout.

De meest sympathieke figuur

Aan het begin van elk jaar wordt intussen dezelfde vraag gesteld: is zijn tijd geweest? En elk jaar beantwoordt Roger Federer die vraag via ongenaakbaar tennis met een overduidelijk 'nee'. De prijzen op zijn palmares zijn bijna niet meer te tellen. Toch blijft hij de man van die innemende, bijna verlegen glimlach. Diepe buiging.

Het grappigste

Schermer Bas Verwijlen die op de Spelen na elk gepakt punt zijn masker afzette en zichzelf al borstkloppend richting olympische roem probeerde te schreeuwen. Mag over vier jaar een nieuwe poging doen.

Het minst grappig

De uitschakeling van Oranje op het EK.

De grootste flater

Op het WK 2010 ging het Franse elftal onder die vreemde bondscoach Raymond Domenech aan een enorme interne chaos ten onder. Het EK 2012 moest onder Laurent Blanc in het teken staan van eerherstel. In plaats daarvan werd het imago nog verder afgebroken door een verwend stelletje etters dat opnieuw ruziënd huiswaarts keerde.

Wat me altijd bij zal blijven uit 2012

Twee prachtige doelpunten die Engeland moest incasseren: de koelbloedige 'Panenka' van Andrea Pirlo namens Italië in de kwartfinale van het EK en de omhaal van Zlatan Ibrahimovic in het oefenduel met Zweden.

Lees hier de terugblik van Remco Regterschot

Lees hier de terugblik van Rypke Bakker

Lees hier de terugblik van Edwin Struis

Lees hier de terugblik van Bart Vlietstra

Lees hier de terugblik van Nando Boers

Lees hier de terugblik van Rogier van 't Hek

Lees hier de terugblik van Charlie Bootsman

Lees hier de terugblik van Sander van Hal

Lees hier de terugblik van Anne Joldersma

Lees hier de terugblik van Jasper Boks