Sportjaar 2012 is bijna ten einde. De verslaggevers van NUsport blikken op hun opiniepagina via een aantal onderwerpen alvast terug. Vandaag het jaar van Remco Regterschot.

Grootste tegenvaller

De eredivisie. Ja, klopt, lekker veel goals. Maar ook: passes over vijf meter die niet aankomen, sterrengedrag van waterdragers, gedoe met scheidsrechters, jonge, vormloze miljonairs met toffe gebaartjes als ze eindelijk een goal maken omdat verdedigen steeds meer op cabaret lijkt, open deuren als een speler eens wat mag zeggen van zijn club, oeverloos geouwehoer van analisten, kansloze missies in Europa.

Het mocht wel een onsje meer. Iets te vaak dacht je na weer een draak van een eredivisiewedstrijd aan René van der Gijp, die vaak zegt: "Waar heb ik nou godverdomme naar zitten kijken, man?"

Beste sportman

Epke Zonderland. Greep vier jaar geleden letterlijk naast olympisch goud op de rekstok. Als je vier lange jaren vol offers later alsnog goud pakt, zo gefocust en met zoveel risico, dan ben je in mentaal opzicht bovenmenselijk sterk. Geweldenaar.

Beste sportvrouw

Marianne Vos. Geen glamourgirl en het is jammer dat we haar daar vaak aan ophangen. Een sportvrouw hoeft immers geen glamourgirl te zijn. En een sportvrouw is ze wel, onze veelvretende wielrenster. Misschien zelfs de beste Nederlandse sportvrouw ooit. Die olympische titel op de weg was in ieder geval heroïsch.

Beste coach

Louis van Gaal. Ongelooflijk knap hoe de bondscoach van het Nederlands voetbalelftal zonder puntverlies in de kwalificatiereeks een nieuwe generatie inpast. Kan me voorstellen dat veel collega's het jammer vinden dat hij dat zelf ook vindt, maar als je in staat bent om daar doorheen te prikken, zie je een toptrainer waar je ook wel eens trots op mag zijn.

Meest treurige figuren

De moordenaartjes van grensrechter Richard Nieuwenhuizen. Amper te bevatten hoe een handvol dolgedraaide jongetjes van vijftien en zestien jaar oud in staat blijkt om als een bloeddorstige roedel wolven een onschuldige man op te jagen en dood te schoppen.

Kleine oneervolle vermelding: Peter R. de Vries. De hele Nederlandse voetbalcultuur is verziekt, partijdige idioten met een vlag in hun hand maken daarvan deel uit, maar om kort na zo'n heftige moord de nadruk op grensrechters te leggen, getuigde van een bizar slechte timing van de misdaadjournalist.

Meest sympathieke figuur

Churandy Martina, natuurlijk. Het oer-Hollandse cynisme kreeg maar geen grip op de Caribische lach van de razendsnelle, nieuwe Nederlander. Je zou wensen dat meer mensen in Nederland daar in 2012 last van zouden hebben gehad.

Het grappigste

Ook Martina. Als zijn breedbeeldgrijns verschijnt, begin je vanzelf te lachen.

Het minst grappig

Lance Armstrong. Stuitend hoe hij een foto van zichzelf met op de achtergrond zeven gele truien twitterde kort nadat uit een dik dopingdossier bleek dat hij de meest weerzinwekkende figuur is die de mondiale sportwereld ooit zal zien.

De grootste flater

Het Oranje van bondscoach Bert van Marwijk was tijdens het EK in Polen en Oekraïne als een veel te lang doorgesudderd stuk vlees; niet te verteren. Terwijl een beetje kok het zaakje al lang van het fornuis had getrokken, durfde Van Marwijk zijn handen maar niet aan het pannetje te branden.

Wat me altijd bij zal blijven uit 2012

De stevige katers. Er werd door RTL en NOS zelfs geruzied over het alleenrecht op het gebruik van de term, maar uiteindelijk stelde de Sportzomer niet heel veel voor. De stevigste kater was voor mij de grootste flater: de blamerende uitschakeling van onze voetbalmiljonairs tijdens het EK.

Lees hier de terugblik van Nando Boers

Lees hier de terugblik van Rogier van 't Hek

Lees hier de terugblik van Charlie Bootsman

Lees hier de terugblik van Anne Joldersma

Lees hier de terugblik van Sander van Hal

Lees hier de terugblik van Jasper Boks

Lees hier de terugblik van Bart Vlietstra

Lees hier de terugblik van Edwin Struis

Lees hier de terugblik van Rypke Bakker