Toegegeven, overzichtelijk is het wel. Over niet al te lange tijd kan achter alle records op het gebied van doelpunten en Gouden Ballen de naam van Lionel Messi worden gezet.

Door Edwin Struis

Wel zo handig bij voetbalquizjes en soortgelijk vermaak. Geef Messi als antwoord op elke vraag en je eindigt sowieso boven in de middenmoot.

Een beter boegbeeld kan het internationale voetbal zich niet wensen. Het ene moment houden we collectief de adem in als onze held tijdens het duel met Benfica van het veld wordt gedragen, een paar dagen later koekoekt Sport1-commentator Sierd de Vos er al weer lustig op los als de 25-jarige Argentijn een vijandige defensie, in dit geval die van Real Betis Sevilla, aan gort trekt.

Woensdagavond gaat De Vlo in een bekerduel met Cordoba het record van goals in één kalenderjaar dermate scherp stellen dat geen voetballer het ooit nog in z’n hoofd zal halen er een aanval op te zullen doen.

Het delirium waarin Gerd Müller zich sinds afgelopen zondag bevindt, is z’n zwaarste in jaren. Op tv, in kranten en op Facebook & Twitter raakt men maar niet uitgesproken over het eenpersoonsvlooiencircus uit Barcelona. Die fijne, aardige, leuke, toffe, sympathieke Messi toch.

Misdienaarsgezichtje

En daar zit ‘m nou precies de kneep. Ik begin een beetje genoeg te krijgen van dat uitgestreken snoetje van onze Argentijnse vriend. Dat misdienaargezichtje dat altijd in de plooi blijft.

Er hoeft niet meteen een old school pastoor aan te pas te komen om dat beeld te veranderen, maar ik zou zo graag iets vileins aan hem ontdekken. Niet dat hij gelijk aan de drugs moet of kinderen dient te verwekken bij vreemde vrouwen, maar een snufje Maradona zou wel leuk zijn.

Die oneindige loftrompet begint de trommelvliezen een beetje te irriteren, de juichverhalen over dat mannetje met groeiproblemen ken ik nu wel. In het Haarlems Dagblad van dinsdag stond een stukje over een achtjarig Haarlems jongetje dat in een commercial voor Turkish Airlines op mocht draven samen met Messi en Kobe Bryant.

Over de ontmoeting met de Amerikaanse basketballer lepelde deze Ralph Moerman een paar aardige anekdotes op, over Messi kwam hij niet verder dan ‘dat hij zo gewoon was’. Vreselijk. Dat willen we helemaal niet lezen.

Van der Meijde

Messi die te laat op de set kwam, Messi die z’n tekst vergat, Messi die z’n tekst veranderde in ‘Next time fly KLM’, Messi die naar drank stonk, Messi die tijdens een korte pauze de visagiste (of beter nog: de visagist) besteeg, díe verhalen willen we lezen. Om die reden zetten we dat opstel over Andy van der Meijde hoog in de boeken top tien. Maar nee hoor, Messi is zo lekker gewoon gebleven. Bah!

Langs deze weg doe ik een oproep aan alle collegae: licht de Messi-beerput! Hij zal in z’n jeugd toch wel eens een lieveheersbeestje in een potje hebben gestopt zonder groen blaadje? Of met een vergrootglas een mier hebben verbrand? Zich bezondigd hebben aan belletje-trek, of hebben de huizen in Rosario geen bellen?

Eén gerucht kan ik al langs deze weg bevestigen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat Messi op 22 mei 1996 in een pre-puberale bui z’n bordje niet leeggegeten zou hebben bij welke gelegenheid hij ‘Bah, weer spinazie’, tegen Ma Messi schijnt te hebben gezegd. Het verhaal gaat dat hij daarna zonder te bidden naar buiten is gerend waarbij hij (per ongeluk, maar toch) hard in aanraking is gekomen met een van de vijf katten van de familie Messi. Er wordt nog uitgezocht welke kat precies.

U merkt het, langzaam begint het beeld van de ideale scorende schoonzoon scheurtjes te vertonen. Het wordt ook de hoogste tijd voor een rafelrandje, een duistere kant. Ook vlooien hebben weleens jeuk, toch?