Wat is de waarheid waard voor een renner? Wat is het waard voor de man die al het gevoel heeft de helft kwijt te zijn omdat hij ex-renner is en niet meer fietst? 

Door Nando Boers

Vanaf het moment dat de Amerikaanse dopingautoriteit USADA het rapport over de praktijken van Lance Armstrong en US Postal/Discovery Channel openbaar maakte op haar website heeft de wereld haar blik gericht op het peloton en op de mannen die jarenlang deel uitmaakten van dat gezelschap.

Terecht, want de onthullingen in het dossier zijn onthutsend van aard, de beschrijvingen hallucinant, zelfs zo verontrustend dat je er soms van in de lach schiet.

Er stijgt een beeld op van een vreugdeloos milieu, waar een zuurstofzuigende angst rondwaart die veroorzaakt wordt door het in het geniep toedienen van zuurstofopname verhogende medicatie.

Maar stel; je bent renner en je komt niet in dit rapport voor, maar je bent er wel eentje die gedurende zijn loopbaan doping heeft gebruikt. Af en toe epo, soms testosteron, hier en daar een bloedtransfusie, omdat je gek werd van het idee dat andere renners dat ook deden en jij dus ook dat laatste stapje zette, omdat jij ook een kans op de zege wilde, omdat je je geliefde baan niet wilde kwijtraken. Natuurlijk, dat was je eigen keus.

Schavot

Het is een keus in eenzaamheid gemaakt. Van de ploeg hoef je geen steun te verwachten. Je had het geluk dat een arts het voor je kocht en naar je toebracht, maar de rekening mocht je uit eigen zak betalen. De ploegleiders lieten je vallen als een baksteen als je werd betrapt op het door je ploeg verstrekte spul. Eigen schuld jongen.

Dus stel dat die renner nu denkt: ik ga het ook vertellen, ik stel me solidair op met die elf renners uit het Amerikaanse rapport die hebben bekend. Je gaat op het schavot staan en roept: ik heb ook gebruikt. Wat gebeurt er dan? Je hebt je overgeleverd aan de grillen van het publiek. En het publiek bepaalt of je de strop krijgt of niet.

Ik vind dat we als kijkerspubliek nogal wat vragen van die (ex-)renners, die in het wielermilieu zijn opgegroeid en die stapje voor stapje steeds meer verstrikt zijn geraakt in het net.

Bewonderenswaardig de renners die de druk konden weerstaan, heel begrijpelijk de schone renners van toen die in woede ontsteken, maar ik probeer zij die nog zwijgen te begrijpen. Ik keur doping niet goed (verre van), maar ik gooi liever geen rotte tomaten. Bestraf de renner die bekent (een boete, een schorsing), maar stuur hem niet met pek en veren weg.

Paniekaanvallen

Wij kunnen de (ex-)renners wel voorhouden dat het rustig is voor je gemoed als je toegeeft over de schreef te zijn gegaan, maar slaap je werkelijk lekkerder? Misschien slaapt de renner nu ook wel rustig.

Hij wordt gedekt door honderden andere (oud-)renners, die ook doping hebben gebruikt, die ook door keukenraampjes zijn gekropen op de vlucht voor dopingjagers, die ook achteruitgangen hebben laten aanleggen in hun appartementen; die ook artsen omkochten om hen te dekken; die ook onder de sofa wegdoken, die ook met paniekaanvallen op de fiets zaten omdat ze vreesden dat andermans bloed in hun lichaam hun dood zou worden.

En nu vragen we aan die (ex-)renners of ze nou eens eerlijk willen zijn. Kom maar jongen, zeg maar dat je het hebt gedaan. Dan strijken wij wel over ons hart. Jij moet even door het stof zodat wij onze goedheid kunnen tonen aan jou. En dan mag jij ons dankbaar zijn als we vergevingsgezind zijn.

Ik denk dat vergeving de sport verder zal helpen uit het moeras, zeker, maar gaat het ons met die bekentenissen ook niet om ons eigen gemoed? Als zij bekennen kunnen wij lekker verder kijken zonder schaamte, zonder ons te hoeven verantwoorden. Gaat het hier ook niet om? Is dat het niet ook een beetje?

Mijn vraag: wat is de waarheid waard voor een renner?

Verzoening

De enige echte kans hebben de renners als er een waarheidscommissie ingesteld wordt, die niet alleen zorgt voor informatie en kennis over massaal dopinggebruik in de sport, maar die tegelijkertijd ook zorgt voor verzoening en een beetje bescherming voor de renners. Zonder verzoening ziet de toekomst er volgens mij helemaal grimmig uit.

Ik schreef het op 5 juli op deze plek en ik schrijf het daarom nog maar een keer: maak geen jacht op de renners, maak schoon.